"Willumesschienlotenvaddesonneboem", vraagt een dikke dame van in de 70 in mijn deuropening.
"Wat zegt u?", vraag ik.
"Lotenvaddesonneboem?"
"Eh", zeg ik en kijk de dikke dame vragend aan.
Puppy Nina komt naast me op de mat zitten terwijl de dikke dame een boekje uit een omgekeerd plastic tasje haalt.
"Vandesonneboem", zegt ze terwijl ze het boekje onder m'n neus duwt.
"Oh, of ik een lot wil kopen van De Zonnebloem!", zeg ik.
Opgelucht kijkt de vrouw me aan.

"Ja hoor, natuurlijk wil ik dat wel", zeg ik, maar eigenlijk wil ik helemaal geen lot van de Zonnebloem. En ik wil ook niet doneren aan de Nederlandse Hartstichting, het Reumafonds, de Maag Lever Darm-stichting, het Diabetes-fonds of eigenlijk welk ander fonds of welke andere stichting dan ook. Sinds ik in Tiel woon verschijnt er wekelijks wel een collectant aan de deur. En omdat ik te laf ben om 'nee' te zeggen gooi ik iedere keer toch weer een handje kleingeld in de collectebus.

In het kader van de bezuinigingen heb ik onlangs alle lidmaatschappen die ik me de afgelopen jaren aan heb laten smeren op straat (Stop Aids Now, Wereldnatuurfonds, Amnesty International en Oxfam Novib) stopgezet. "Ja, maar het is maar 2 euro per maand en wat is nou 2 euro per maand?" Ja, 2 euro per maand is 24 euro per jaar en daar kan ik een halve week van eten, vriend! Want het zijn momenteel niet alleen de directeuren en managers van de Stichtingen of Fondsen die meer verdienen dan ik. Als ik een slechte week draai, dan verdienen ook de studenten die staan te collecteren meer dan ik. En dat kan niet de bedoeling zijn van het leven in het algemeen en mijn leven in het bijzonder!

Maar de dikke dame aan mijn deur is allerminst 'student' te noemen. Zij loopt vrijwillig met haar omgekeerde plastic tasje de Tielse deuren langs. Mooi.

"Wahunleukhundje", zegt ze.
"Ja, we hebben haar net. Ze heet Nina. Lief hè?"
"Ikhehnohweleenkuukske."
"Oh, Nina, hoor je dat, die mevrouw heeft een koekje voor je!"

Een paar minuten later is het de dame gelukt om een hondenkoekje uit haar portemonnee te frommelen. Ondertussen blijft de dikke dame praten en praten en praten en hier in Tiel zeggen ze dan; 'die lult een hond kapot in 5 minuten', maar Nina zit nog steeds braaf op de mat. De dikke dame moet zich af en toe vasthouden aan de deurpost, want praten en ondertussen op zoek naar een hondenkoekje blijkt nogal een opgave voor haar. Gelukkig kan ik haar platte Tiels, gecombineerd met een spraakgesprek en een loszittend gebit ontcijferen.
Nina slikt het koekje in 1 keer door.

"Menbuuvouhehokunhundje."
"Oh, daarom heeft u zeker altijd een hondenkoekje bij zich?"
"Isokweluhliefbeessie."

De dikke dame zakt met gevaar voor eigen leven door haar knieën en begint Nina te aaien, die rustig blijft zitten en zich de aaitjes laat welgevallen.

"Sijhehuntisju."
"Een wat?"
"Un tisju."
"Een?
"Tisju."

Ja, die koste mij ook even wat moeite.

read more

Ik maak er geen geheim van dat ik geld verdien, wil verdienen en hopelijk nog heel veel meer ga verdienen met www.climaximaal.nl. Dit doe ik door middel van zogenaamde ‘affiliate marketing’. Als er een dildo, vibrator, of ander seksspeeltje verkocht wordt via www.climaximaal.nl (door dus op de linkjes te klikken onderaan een review, of op de banners te klikken in de rechterkolom én door bij die webshop ook daadwerkelijk iets te kopen), dan ontvang ik daar een percentage van. Geen duizenden euro’s, ook geen honderden euro’s, maar wel enkele tientallen.

Het spreekt voor zich dat de meeste online seksshops met mij willen samen werken, want ik schrijf natuurlijk hartstikke goed en leuk en eerlijk en ook met zoveel humor en m’n haar zit ook altijd zo vreselijk goed (maar waarschijnlijk willen online seksshops met iedereen wel zo’n affiliate-partner-programma aangaan, want geld is geld en of dat geld nou linksom of rechtsom komt; als het er maar komt).

Nu was ik ook graag zo’n affiliate-partner-programma met www.bol.com aangegaan. Er zijn immers genoeg leuke, informatieve, kunstzinnige, erotische, geile boeken over seks die ik in de kast heb staan (of zelf nog zou willen lezen) die ik de wereld kan en wil aanraden! Maar… Bol.com heeft mijn aanvraag voor een partnerschap afgewezen. Afgewezen! En op zich zou ik deze afwijzing nog kunnen begrijpen. Want Bol.com is immers een keurige, nette online boekenwinkel, toch? Een online shop waar ook kinderen hun prentenboekjes kopen. Toch? En ik snap dat Bol.com zich op geen enkele manier zou willen afficheren met een weblog zoals het mijne; een best wel keurig blog over erotiek en seksspeeltjes op een leuke en eerlijke, toegankelijke manier geschreven. Toch? Want mijn weblog zou voor sommige mensen wel eens aanstootgevend kunnen zijn. Snap ik. Enigszins.

Maar eh?

Bol.com verkoopt zelf de meest ranzige en gore porno-dvd’s die ook nog eens met de meest ranzige en gore verkooppraatjes worden aangeboden! Films met titels als: ‘Neuk Je Schoonmoeder 6’, ‘Super Sluts 2’ en ‘Bijstandsmoeder 1’! Met begeleidende teksten als: ‘Fuck & Suck!! Tasty!! Cum Craving cuties!! XXX double “D” Sluts!! Bend over whore!! Hardcore XXX Action!!’, ‘Nat, wild en gewillig is de superslet Elle Brooke die een duikcentrum runt op Tenerife’ of ‘Deze zaadvreugdige debutantes kunnen eenvoudig weg geen genoeg krijgen van jouw hete, plakkerige kwakje!’ Say what?? Bol.com verkoopt dvd’s die ik niet eens zou willen zien, laat staan zou willen bespreken! En natuurlijk heeft Bol.com alle recht om mij af te wijzen als affiliate-partner en ik snap dat de toelatingscommissie bij het zien van de eerste de beste vibrator op een website al op de ‘afgewezen’-knop duwt, want dat selecteert zo lekker makkelijk. Maar ik vind het persoonlijk een beetje hypocriet. Zelf de meest keiharde, ranzige, aanstootgevende én vrouwonvriendelijke porno-dvd’s verkopen en dan een affiliate-partnerschap met een weblog van een keurig meisje zoals ik afwijzen.

Op de vraag of ze mij misschien konden verduidelijken waarom Bol.com in mij geen geschikte affiliate-partner zag heb ik nooit antwoord gekregen. Ik denk dat ze te druk waren met het op kleur zetten van hun porno-dvd-collectie.

read more

"Eigenlijk wil ik in de mei-vakantie wel de hele week blijven", had dochter S. gezegd. "Dat mag, want je mag hier zo vaak komen als je wil, maar dan moet je er wel rekening mee houden dat oppasmeisje M. er op woensdag en donderdag ook is", hadden wij gezegd. En ja, die informatie, die was natuurlijk bekend bij dochter S., maar die moest nog even verwerkt worden. Oppasmeisje M. is nu zo'n half jaar op de woensdagen en donderdagen bij ons en op vrijdagmiddag. Een vrijdagmiddag die soms nogal ingewikkeld was, omdat dan oppasmeisje M. weer richting haar huis ging en dochter S. net arriveerde. Een overlap van een half uurtje, tot een uur. Een vrijdagmiddag-situatie die het best kan worden uitgelegd met het zinnetje: 'Als blikken konden doden.' En logisch ook. Heel logisch. Dochter S. wordt ineens geconfronteerd met een meisje dat meer uren in ons huishouden doorbrengt dan zij zelf. En dat zorgt voor jaloezie. En oppasmeisje M. ziet ineens dat je als dochter van gescheiden ouders nog steeds je biologische vader kan zien, in tegenstelling tot zij zelf, ook al heeft ze nu een échte vader. Een hoop ingewikkelde dingen en vooral heel veel ingewikkelde gevoelens voor meisjes van 10 en 11. Ga er maar aanstaan. Voor hun moeilijk, maar ook voor mij heel moeilijk. Want al heb ik genoeg liefde om te zorgen voor 2 kinderen die niet van mij zijn, wat zeg ik, ik kan er wel 100 hebben, plenty of liefde; leg zo'n situatie maar eens uit, zonder partij te trekken voor de een of de ander. Ik heb het er best zwaar mee gehad, het afgelopen half jaar, want ik wilde zo graag dat ze elkaar wél leuk vonden, want ze trokken allebei naar mij. Wilden allebei mijn aandacht. Tegelijkertijd. En ik wilde zo graag dat ze wél eventjes gezellig met elkaar zouden knutselen. Samen. Of eventjes tv zouden kijken. Samen. Al was het maar een half uurtje! Dat ze elkaar op z'n minst zouden tolereren. Maar het zat er niet. Helaas. Tot dus vorige week. Toen besloot dochter S. dat het wel okay was dat zowel zij als oppasmeisje M. hier zouden zijn. "En jullie bijten elkaars kop er niet af, want dat kan ik allemaal niet aan hoor, al dat bloed en al dat drama?", vroeg ik. Zouden ze allebei niet doen. En is ook niet gebeurd. Ze hebben allebei besloten om een nieuwe start te maken, want, zoals ze zelf zeiden: "We zijn niet zo goed begonnen samen, hè?" En dat was dat. En klaar. En van ze af! Het waren 2 heerlijke meidendagen. Knutselen, hond uitlaten, boodschappen doen, koken, schilderen, meidenfilms kijken, toastjes met brie en krabsalade en een glaasje cola. Zonder 1 onvertogen woord. Hoe trots kan je zijn op kinderen die je niet gebaard hebt?

read more

read more

Het leek ons een uitstekend idee om puppy Nina mee te nemen naar Apeldoorn 30 april. Het is inmiddels traditie dat de verkering en ik, en als dochter S. bij ons is, ook dochter S. naar zijn moeder en haar man te gaan. Beetje struinen langs de kraampjes links en rechts, vooral veel goedkope kleding scoren en dan de dag aftoppen met een dürüm döner bij een soort van Turkse McDonalds. Daarna nog even een klaverjasje leggen bij hun thuis met een oranjebittertje en daarna weer op huis aan. De dag daarvoor hadden we Nina al bij mijn ouders ondergebracht en aangezien we geen misbruik willen maken van hun oppaskwaliteiten ging Nina dus mee. Gezellig! Nina's eerste Koninginnedag! Nina werd versierd met een rood-wit-blauw lintje en oranje franje, want dat was 1 van de voorwaarden voordat we een hond in ons huishouden toelieten; het mag dan nog zo'n stoer beest worden, ze krijgt wel elke dag een bloemetje in haar halsband, want ze moet wel matchen met m'n jurkje, ja! Dus zo liepen Nina en ik over de vrijmarkt in Apeldoorn en de ooh's en aah's waren niet van de lucht: "Ooh, wat een lief hondje", "Aah, wat een leuk hondje" en "Ooh, kijk eens wat een schatje." Maar na een uurtje was Nina het lopen zat en aangezien ze in 2 weken al 2 kilo is aangekomen en al bijna 8 kilo weegt konden we haar moeilijk de rest van de weg gaan tillen. Dit probleem losten we keurig op door een oranje poppenkinderwagentje voor haar aan te schaffen, dat we later inruilden voor een kick ass vintage kinderwagen. En ooh, en aah, en ooh, ze was zo ontzettend schattig! En ik liep zo ontzettend trots achter die wagen te shinen, ik leek wel een echte moeder met baby en ik vond het zo gaaf dat ik het liefst nu elke dag met Nina in de kinderwagen wil gaan wandelen en boodschappen doen, gewoon voor het effect: "Hé, Luna wilde toch nooit kinderen, oh, nee, kijk het is een hondje, aah, schattig." Nina is een magneet. Iedereen wil haar aaien. Zelfs de meest stoere en brede kerels zaten tijdens Koninginnedag zachtjes op haar kopje te kriebelen en 1 zo'n kerel kwam zelfs met een zakje ijsblokjes aanzetten om in de kinderwagen te leggen, zodat ze het niet zo heet zou hebben. Over smelten gesproken! Ooh! Aah! Ooh! Maar goed. Ze groeit dus gemiddeld 1 kilo per week, wat zo ongeveer betekent dat ik nog zo'n week of 2, 3, hoogstens 4, kan gaan paraderen met Nina in die kinderwagen. Bijna jammer dat ze straks 40 kilo weegt. Alhoewel, zo'n bakfiets?

read more

read more

"Doe de deur even achter je dicht", zegt m'n moeder tegen J. als hij buiten een sigaretje gaat roken.
"Waarom moeders, het is best lekker weer hoor", zegt J.
"Ja, maar ik heb de kachel aan", zegt m'n moeder.
"De kachel aan??????", vraag ik.
"Ja, de kachel aan."
"Jij hebt nooit de kachel aan en zeker niet in april, waarom dan?"
"Ja, voor die stomme hond van jullie."
"Nee! Heb je de kachel aangezet voor Nina?", vraag ik lachend.
Ze kijkt alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
"Ik heb hier wel eens in de winter zitten te vernikkelen van de kou en toen zei je dat ik maar een extra trui aan moest doen en dat ik niet zo moest zeiken en dat het helemaal niet koud was en dat je de kachel gewoon op 18° had", zeg ik.
"Tssss", doet m'n moeder.

Mijn moeder, die volledig anti-hond is en al weken, maanden, jaren, net als ik, vooral bezwaren had tegen de aanschaf van een hond in ons huishouden heeft de kachel aangezet voor de puppy. In april! Mijn moeder, die me iedere keer dat ik haar zag of sprak, zei dat ze geen hondenmens is en dat ik zeker toch maar niet moest denken dat ze ook maar 1 dag of avond op die stomme rothond zou gaan passen, want ik wou een hond, zij niet. Mijn moeder, die wel altijd op de poesjes wil passen, want de poesjes zijn lief. Die moeder, die vorige week, toen ik zei dat we puppy Nina een avondje naar vrienden zouden brengen, vond dat dus echt niet kon. Onder geen beding. "Oh, nee, die hond gaat daar niet naartoe", zei ze stellig, "oh, nee, breng haar dan maar naar ons."

En, oh, nee, die hond mocht toch echt niet op de bank bij haar, dat ik dat goed vond, dat moest ik zelf weten, maar bij haar ging dat dus echt niet gebeuren.

Diezelfde avond lag Nina nog samen met opa Piet de krant te lezen. Op de bank.

read more

read more

Hoe het zo heeft kunnen lopen, dat snap ik zelf ook nog niet helemaal, maar ik, hét ultieme poezenvrouwtje, kreeg bijna 3 jaar terug een relatie met een hondenman. Een hondenman die ook nog eens allergisch was voor poezen. Een hondenman die al 3 jaar te pas en te onpas vertelt dat hij toch echt ook wel een hond wil. Nu. Altijd het liefste nu. Maar als nu niet kan, dan zeker weten ooit.

"Ja, en dan kan ik er zeker elke dag mee gaan lopen", zei ik.
Nee, echt niet, ik doe het 's ochtends en 's avonds en dan hoef jij alleen maar 1 keertje 's middags", zei hij.
Sure.
"Ik ben niet van de honden."
"Honden zijn veel leuker dan katten."
Waarop ik superieur met m'n hoofd van 'nee' schudde.
Als dochter S. er was deed zij ook nog eens een duit in het zakje.
"Ja, een hond, een hond! En als ik er ben dan zal ik 'm uitlaten, echt waar. Aaaaaaaah? Doe het voor ons? Voor pappa? Aaaaaah?"

Deze psychologische marteling heb ik zo'n 3 jaar moeten ondergaan. Het was de levende hel. Toon mij een foto van een willekeurige poes of kater en ik wil 'm, ik wil 'm. Eigenlijk geldt hetzelfde voor alle babydieren. "Zullen we een pinguïnnetje nemen?", vraag ik na het zien van Happy Feet 2. Op dat niveau bevind ik mij zo'n 23,5 uur per dag. Dat laatste half uurtje is gereserveerd voor m'n verstand. Nee, geen pinguïn, nee, geen lammetje, nee, niet nog een poesje, nee geen chinchilla, nee, geen egeltje, nee, geen konijntje, nee, geen gerbil, en vooral; nee, geen hond.

Toen werd er ingebroken bij de buren. Op klaarlichte dag. En toen werd de verkering een beetje bang, of eigenlijk zag de verkering dé ideale mogelijkheid om mij ervan te overtuigen dat een hond in dit huishouden nu toch echt wel essentieel was. "Jij zit de hele dag alleen thuis en straks zit je boven te werken en dan breken ze in en dan kom ik straks thuis en dan lig jij daar op de grond", zei hij. "Dat zal wel meevallen", vond ik. Vond de verkering van niet. Die was al het internet aan het afstruinen, op zoek naar de ideale pup voor het beschermen vrouw en flatscreen.

Maar het was nog steeds een 'nee' van mijn kant en ik ben weken bestookt met foto's van de allerliefste puppy's met de allerzieligste en allertrouwste hondenogen. En of het deze psychologische plaatjes-oorlog was, of dat ik me in het half uurtje van verstand bedacht dat ik het eigenlijk helemaal niet zo erg vind om zelf elke dag 3 keer met een hond te moeten wandelen, ook niet in de regen, ook niet in de kou. Of dat ik bedacht dat ik inderdaad niet laveloos en verkracht met een ingeslagen schedeltje onderaan de trap wil liggen. Ik weet niet wat het was. 

Maar de verkering kreeg afgelopen vrijdag voor z'n verjaardag een puppy. Ze heet Nina Hagen. Het is een Amerikaanse bulldog. En ze heeft mijn status van 'hét ultieme poezenvrouwtje' in 0.1 seconde aan gruzelementen gebracht door me alleen maar aan te kijken met haar puppy-oogjes.

read more

Het is er langzaam ingeslopen. Een opdrachtgever minder. Opdrachtgevers die minder kunnen betalen voor hetzelfde werk. Minder PloesiePoesie-opdrachten dan in de jaren daarvoor. Elke maand minder geld overhouden terwijl je toch echt niets bijzonders hebt gedaan. Sparen? Hahahaha, laat me niet lachen. Zorgwekkend? Nee, want ik heb er de afgelopen maanden nog geen boterham minder om gegeten of wijntje minder om hoeven drinken. Maar toch. Hoe is dat volgend jaar? En het jaar daarna? Kan ik mijn leven blijven leven zoals nu; nog nooit in vaste dienst geweest bij welke werkgever dan ook en ook nog nooit mijn hand opgehouden bij welke instantie dan ook? Kan ik erop blijven vertrouwen dat het allemaal wel goed komt, dat er wel weer iets nieuws op mijn pad komt wat ik wil en kan doen en waarmee ik ook nog genoeg geld verdien om die boterhammen, wijntjes en zakken kattenvoer te blijven betalen? Op dit moment vertrouw ik daar nog wel op, al sluimeren er op de achtergrond onzekerheid, twijfel, algehele malaise en vooral het grote waarheen-waarvoor-gevoel. Ik heb geen kinderen, ga ze niet krijgen, maar wat moet ik dan achterlaten? En aan wie? Wat is mijn nalatenschap? Het kan toch goddomme niet de bedoeling zijn dat ik maar wat rondhuppel en m'n dingetjes doe en dan een keertje dood neerval als ik 88 ben? Dat kan gewoon niet, althans, daar voel ik helemaal niks voor. Waar ik dan wel wat voor voel, daar ben ik nog mee bezig. Working on it. Life is what happens when you're busy making other plans; zo'n fucking dooddoener waarvan ik dus niet op m'n 88ste wil denken; ja, daar zat eigenlijk wel een kern van waarheid in. Ondertussen móét je wel busy zijn with other plans, omdat er dus brood, wijn en kattenvoer gekocht moet worden. En één van dat soort other plans is mijn nieuwste blog www.climaximaal.nl. Een blog waar heel veel liefde en tijd in gaat zitten en wat ik toch ook wel als een soort van legacy mag zien. Een blog waar ik helemaal vrij aan het schrijven ben, zoals in de beginjaren van maanisch.com, zonder schaamte en zonder dat ik nadenk wie het allemaal leest (m'n ouders, de buren, familie, vrienden, kan mij het schelen, iedereen mag lezen dat ik niet vies ben van een buttplug). En vooral een blog waar ik ook geld mee kan verdienen. Via affiliate-programma's. Een prachtsysteem! Dus als er via-via-via www.climaximaal.nl iets verkocht wordt bij een online seksshop die ik adviseer, dan ontvang ik een klein percentage van de omzet. En verdien ik dat? Hell yeah. Cause I'm writing my ass off. Letterlijk en figuurlijk.

read more

"Kijk", heb ik 2,5 jaar geleden geroepen toen ik met vriendin L. boodschappen ging doen bij de Albert Heijn bij mij om de hoek. Zij kwam toen voor het eerst bij me langs in Tiel. "De Albert Heijn ziet er in elke plaats hetzelfde uit, dus als ik heimwee krijg naar Amsterdam, dan kan ik altijd hier boodschappen gaan doen!" "Ah! Joh! En je kan in noodgevallen ook nog met een slaapzakje voor de deur gaan liggen", zei ze, "komt allemaal goed!" Het is waarschijnlijk hetzelfde als het McDonalds-effect. Overal ter wereld dezelfde hamburger kunnen eten geeft troost. Overal in Nederland boodschappen kunnen doen bij dezelfde supermarktketens ook. Dat je, ondanks al je ellende, nog steeds kan genieten van precies dezelfde Euroshopper-muesli, dezelfde huiswijn en dat je met de bonuskaart die al jaren in je portemonnee zit ook gewoon in Tiel korting kan krijgen op 1 gesneden wit. Dat is fijn. Dat is vertrouwd. Maar die vertrouwde plek, de Albert Heijn bij mij om de hoek, die ging dus verbouwen. En heel Tiel, althans, de mensen in mijn omgeving, dus dat is bijna heel Tiel, had het er al weken over. Ja, want 2 weken de Albert Heijn dicht, hoe erg is dat! En het was ook best erg, want ik kwam er ineens achter dat ik wel erg vaak eventjes iets ging halen wat ik niet echt nodig had. En dat mijn diepvries en voorraadkast dusdanig vol zitten dat wij 2 maanden kunnen overleven zonder de deur uit te hoeven. Vitaminepilletje erbij en klaar! Maar, hoe zou de nieuwe Albert Heijn worden? Ze waren muren aan het uitbreken! En ze zouden nieuwe glazen vitrines krijgen, ja, en nog veel mooier en groter dan de C1000, die pas geleden was verbouwd. En we kregen allemaal een officiële uitnodiging in de brievenbus om te komen kijken tijdens de opening 28 maart en dan zouden er hapjes en drankjes en voor elke klant een gratis abrikozen-appeltaartje aanwezig zijn. En dan sta je ineens, tijdens die openingsdag in je eigen Albert Heijn, want ja, hallo, als iedereen gaat, dan ga ik ook, met een hele futuristische zelfscanner in je hand en dan mag je zelf je boodschappen scannen, bliepbliep, en dat voelde onwijs Space Oddity, en dan kom je allerlei mensen tegen, hoi, hoi, wat een mooie winkel hè, ja prachtig en dan merk je ineens dat de tijd vanzelf is gegaan. Dat je onderdeel bent geworden van een andere stad, dat je hier hoort, dat je het hele back-up-plan van bij de Albert Heijn voor de deur blijven slapen helemaal niet nodig hebt gehad en dat je heel veel lieve mensen kent en dat je eigenlijk wel hartstikke blij en gelukkig bent. Maar dat je je boodschappen liever bij de Turk een paar straten verderop haalt.

read more

“Je maakt je zeker al jaren hetzelfde op?”, vroeg de visagiste.
“Ja, eigenlijk wel”, zei ik.

En dat was dat. De visagiste zei de rest van de opmaak-sessie niets meer. Ze keek niet in m’n ogen, maar naar m’n ogen en ik voelde me vreselijk bekeken. Ze had net mijn eigen make-up eraf gehaald en was bezig om haar kleurenpalet aan te brengen. Ik had verwacht dat ze me dan wel wat tips zou geven over hoe ik me dan zou moeten opmaken volgens haar, want dat ze m’n eigen make-up niets vond, dat was wel duidelijk. Maar ze zei dus niets en ik voelde me net zo’n vrouw uit zo’n make-over programma die al 20 jaar in een overgooier loopt en nog nooit lippenstift heeft opgehad en die dan volledig wordt afgezeken door een jury of het publiek, maar die dan wel glorieus het podium op gaat komen; take a look at me now! 

Ik doe al jaren en jaren en jaren, 20 om precies te zijn, donkergrijze oogschaduw op m'n ogen, zwarte dikke lijn boven m’n ogen met een oogpotlood en dan mascara. Klaar in 1 minuut en ik kan er ook mee slapen en ik word ’s ochtends wakker en dan is er nooit iets doorgelopen. Prachtig.

“Ik doe er meestal ook wel wat glitters bij”, zei ik in een poging tot een gesprek, “matching met de kleur van het jurkje dat ik dan aanheb.” Maar de visagiste knikte en zei niets en toen had ik dus helemaal het idee dat glitters alleen maar acceptable in the eighties waren en dat ik vreselijk voor lul loop normaal gesproken. In ieder geval niet zoals andere vrouwen dat doen en dat wil ik ook helemaal niet eigenlijk, maar als je ineens oog in oog met een professional staat dan ga je ineens aan alles twijfelen en vooral aan het feit dat je op je 36-ste nog doordeweeks glitter-make-up draagt.

read more

Ooit heb ik geroepen dat ik nog niet naar de Toppers zou gaan als zou ik geld toe krijgen, veel te massaal, veel te fout en iedereen verkleed en veel te veel mensen die een avondje naar de Toppers het summum van geluk vinden en als veel te veel mensen dat vinden, dan vind ik dat dus lekker niet! Maar het lijkt erop dat de verkering en ik volgende maand samen met de overbuurman en overbuurvrouw naar de Toppers gaan. Amsterdam laat je horen!!!!! Principes zijn er om overboord te gooien. Over bakboord, want het thema van dit jaar is The Love Boat, wat dus betekent dat ik in glitter, marine, wit en blauw moet verschijnen! De overbuurman en -buurvrouw zijn overigens ook de ouders van mijn oppasmeisje M., dus we houden alles gezellig in de familie en in ons eigen straatje! En gisteren verlieten we dat straatje om met de kinderen naar een kinderboerderij te gaan. Ondertussen werden de cd's van het concert van de Toppers van vorig jaar gedraaid en volop meegezongen door zowel de kinderen als de volwassenen. Van wat liedjes uit Grease naar Jan Smit en van Kiss weer naar Nick en Simon en het was totally awesome! "Ja buuf, dit is muziek voor ADHD-ers hè?", schreeuwde de buurvrouw boven een liedje van de Dolly Dots uit. "Ja, best wel", riep ik al bouncend met m'n hoofd. Iedere keer die high van weer een nieuw liedje, en nog een nieuw liedje! En dan iedere keer de high van de herkenning; ja, ik ken dit liedje en ik kan 'm meezingen, hoe gaaf! En dan gewoon nog een keer en nog een keer en ja, wat was Nirvana toch briljant en Abba ook en ik snapte ook ineens waarom ik in m'n studententijd altijd naar de Cooldown wou. Niet omdat daar van die geile, domme mannen in afgeknipte spijkerbroeken achter de bar stonden die me dronken voerden met shotjes (nou, misschien dat ook wel een beetje dan), maar omdat ze daar de liedjes ook nooit afdraaiden, maar steeds maar 1 minuut; "Ze wil alleen maar vrijijijijij zijn, onbezorgd en vrijijijijij zijn!!!!" Helemaal hyper kwam ik die avond binnen. "Jesus, wat heb jij gehad, je bent toch met M. naar de kinderboerderij geweest?", vroeg de verkering toen ik door de huiskamer stuiterde en ondertussen een liedje van K3 neuriede dat smoothless overging in 'I was made for loving you' van Kiss. Hij was er zeker van dat ik minstens 20 lijntjes coke had gesnoven en als dat dan niet zo was, dan minstens 5 speedbommetjes achterover had geslagen. "De Toppers, liefie, de Toppers", bouncete ik, "You're the one that I want, oeh, oeh oeh!!!!"

read more

"Ja, en daar sta je hier, ja, gefeliciteerd hoor, ik herinner me een keer een uitreiking van de schrijfprijs van Houten en die werd uiteindelijk gewonnen door iemand uit Zaandam, ja, het ging maar om 40 euro hoor, ging nergens over, maar we vonden het dus een goed stukje hoor, dat je hebt geschreven, heel leuk, ja, een goede poging, en ja, je hebt een gedeelde eerste plaats, maar ja, er zijn natuurlijk wel wat op- en aanmerkingen op te geven, want zo vonden we dat je het misschien iets persoonlijker had kunnen schrijven. Het gaat natuurlijk over iets heel actueels hè, wat je heb geschreven, over dementie, ja, daar krijgt iedereen natuurlijk wel een keer mee te maken, en ja, jij hebt er heel leuk over geschreven, over je moeder die dement wordt, maar het is met iets teveel afstand beschreven, wij willen als lezer graag meevoelen met jouw verdriet en zorgen die je daarom hebt hè, ja, nu blijft het gewoon een stukje over een vrouw van negenentachtig jaar die is opgenomen in een psychiatrische zorginstelling, ja, en dat kunnen we allemaal natuurlijk, het is dan wel jouw eigen moeder en het gaat ook een beetje over je vader hè, die dan achterblijft na 70 jaar samen te zijn geweest, maar we willen graag meegevoerd worden in jouw verdriet en ellende, dat misten we nu een beetje en je had misschien ook een andere vorm kunnen kiezen voor dit stuk, want deze vorm is wel heel voorspelbaar en al vaker gedaan en het was eigenlijk ook een beetje ontoegankelijk geschreven, maar daar kun je allemaal aan gaan werken, hoor, want je moet deze prijs ook zien als een aanmoedigingsprijs hè, maar ja, toch gefeliciteerd met je gedeelde eerste plek hoor, hartstikke goed, hier is een envelop met € 37,50, ja, net iets minder dan de schrijfprijs van Houten hè, maar ja, je kan er toch weer je internetkosten van betalen natuurlijk, hé, hartstikke leuk hoor, en als je nou maar lang en hard genoeg blijft oefenen, dan mag je over een paar jaartjes misschien wel voor De Joop schrijven."

read more

Deze week op www.climaximaal.nl; uiteraard mijn wekelijkse rubriekje bij 3FM in PSRadio... (zowel in woord als in geluid) over de Seks App met de naam Sex Track. Ook te lezen; een column met de titel, Help mijn man heeft een hobby (over neukmachines)! Ook weer diverse seksspeeltjes-reviews en, ook heel erg leuk, een stukje over mijn eerste vibrator.
www.climaximaal.nl

read more

Toen Café de la Danse vorige week zaterdag openging om 19.15, waren de verkering en ik de eersten die een drankje bestelden en stonden wij als eersten vooraan op de balustrade. We hadden een vrij uitzicht op het podium waar eerst nog 2 voorprogramma's zouden worden gespeeld en hell fucking no dat ik mijn plekje af zou staan aan wie dan ook. Tijdens het voorprogramma waren er 3 meisjes van een jaar of 20 naast ons komen staan. Engelse meisjes. Ladettes. Halve liters bier werden in rap tempo weggetikt, er werd te hard gelachen, en zoals het altijd gaat met vrouwen en teveel drank; er werd een traantje gelaten en er werd uitgebreid geknuffeld en oh, yes, wij begrijpen elkaar zo goed, I love you, yes, I love you too en nou je bek houden, fuck off, de show gaat zo beginnen, bitches! Maar dat zei ik dus niet, want Lamb had net het eerste liedje ingezet en hoewel mijn normen en waarden abroad misschien iets anders zijn dan thuis, vind ik het dus not done om te praten tijdens een concert. "Ik ga er wat van zeggen", fluisterde ik na 4 nummers tegen J. toen het praten van 1 van de ladettes was veranderd in schreeuwen, huilen en hysterisch op de balustrade rammen. Boos kijken en op mijn oor wijzen bleek niet voldoende. "She's really emotional", gaf een andere ladette als reden voor het totale uit-de-pan-flippen van haar vriendin, "this music really means a lot to her." Ja, hallo, hello, ook voor mij, maar zie je mij uit m'n panty knappen? Ik heb, om de verkering te sparen, 2 weken lang non-stop Lamb totally kapotgedraaid, net zolang totdat ik niet meer hoefde te huilen bij de eerste noten van Gabriel, ja, yes, zodat hij met een enigszins heldere vrouw naar het concert zou gaan! All the way in Paris, yes? De ene ladette probeerde de andere wat te sussen door haar stevig te knuffelen en dat had toch zeker wel een bepaald effect, want niet veel later stonden de 2 ladettes heftig te tongen. Eentje had haar hand tegen het kutje van de ander. Show-lesbo's. Zucht. Ik stond erbij en ik keek erna, maar het kon mij niet bekoren. Nu kan lesbo-porno mij sowieso weinig boeien, ik bedoel, je blijft toch wat missen, maar dit was helemaal the wrong place, the wrong time! Het enige voordeel van deze actie was dat de hysterische ladette haar mond hield en met het uitzicht op stomend hete lesbo-actie die nacht was ze blijkbaar zo in haar nopjes dat ze geen kik meer gaf tijdens de rest van het concert. Een kwartier later legde de voorheen-hysterische ladette haar hoofd op mijn schouder en pakte even mijn hand in die van haar. Ik vergaf meteen al haar geschreeuw, gejank en typisch Engelse luidruchtigheid. We all have a story to tell. Lamb was geweldig.

read more

Deze week op mijn nieuwe site http://www.climaximaal.nl; mijn wekelijkse rubriekje bij 3FM in PSRadio... (zowel in woord als in geluid)! Ook te lezen; een fijne column waarin ik mijn frustratie over vibrators en anders seksspeeltjes in de vorm van een dolfijn even lekker van me afschrijf! En... ik kan altijd heel goed zeiken op stomme seksspeeltjes, maar welke vind ik nou WEL lekker? Ook dat is NU te lezen op www.climaximaal.nl!

read more

De eigenaar van het appartement maakte een nogal verwarde indruk toen wij het appartement betraden. Hij had net alles schoongemaakt, zei hij, en hij zou zelf het hele weekend vertrekken naar een andere plek in Frankrijk, maar we mochten altijd bellen. En, hij had net even alle ramen tegen elkaar opengezet, zodat de schoonmaaklucht zou verdwijnen. "Hij woont hier niet", zei de verkering stellig toen de gastheer was vertrokken. "Hoezo niet?", vroeg ik. "Je zet toch niet de ramen open voor de schoonmaaklucht?", vond hij. Daar had hij ergens een punt. "Misschien heeft-ie gisteren wel een feestje gehad?", opperde ik. "Nee, ik vertrouw 'm niet", zei hij. "Doe niet zo raar", zei ik terwijl ik ondertussen wat door het appartement heen snuffelende. "Hier, moet je kijken, hij heeft gewoon z'n kinderfoto's in huis staan, dus hij woont hier echt wel." "Ja, dat bedoel ik", zei J., die zijn er neergezet om een vertrouwde indruk te wekken." "Nee joh, en hier, kijk, op het prikbord hangen ook trouwkaarten en hier, kijk, die ansichtkaart is aan hem gericht", zei ik. "Die trouwkaart is uit 2007", zei J. die nog steeds niet overtuigd was van de motivatie van onze gastheer om z'n appartement te verhuren. "Maar het maakt toch niet uit of hij hier wel of niet woont?", zei ik, "we hebben betaald en we hebben de sleutel. Goed toch?" Maar de verkering vertrouwde het geenszins. En hij bleef gedurende ons hele verblijf op z'n qui vive. En nu moet ik ergens ook wel toegeven dat het een beetje raar was dat de gastheer vrijdag om een uur of 17:00 even kwam checken of alles wel okay was. Hij was z'n pet vergeten, zei hij. En ik geloofde dat. Ook was het misschien een beetje raar dat de gastheer erop stond om ons daarna naar de metro te brengen, toen we zeiden dat we van plan waren om de stad wat te gaan verkennen. En het was eigenlijk helemaal raar dat het lampje dat J. expres had aangelaten, uit was toen we terug kwamen van onze stadsverkenning. "Hij is hier geweest", zei de verkering. "Is er geen stroomstoring geweest?", vroeg ik. "Of misschien gaat die lamp automatisch uit na een paar uur?" En al onze spullen lagen er nog, dus ik maakte me nergens zorgen over. Kan gebeuren. Maar de verkering heeft iedere keer dat we het appartement verlieten een papiertje tussen de deur gedaan om te checken of er iemand binnen was geweest. Wat nooit zo was.

read more

Nog geen uur nadat ik de kaartjes had geregeld voor het concert van Lamb in Parijs kreeg ik een mailtje van een dame van de website www.wimdu.nl. Of ik misschien interesse had in een online samenwerking? En nu krijg ik wekelijks van dit soort mailtjes, die ik meestal meteen weer wegklik, maar ik vroeg aan de Wimdu-dame wat voor een samenwerking ze dan precies voor ogen had. Of ik hun product zou willen uittesten en hier dan een stukje over zou willen schrijven? En met hun product bedoelde zij dus Wimdu; een online platform waar aanbieders van privé-accommodaties (dit kan van alles zijn; een kamer, appartement, boot, huis of zelfs een iglo in de achtertuin) en gasten samenkomen. Wimdu heeft overal ter wereld accommodaties, dus de keuze was aan mij waar ik graag naartoe zou willen. Kwam dat even goed uit, want ik zou dus een week later naar Parijs gaan en we hadden nog geen hotel geboekt! Toeval bestaat niet! Ik kreeg een fijne voucher die ik kon inwisselen en zo zaten J. en ik een paar avonden achter elkaar te surfen op Wimdu. Het aanbod aan accommodaties is groot (zeker in de grote steden) en het was eigenlijk al een feestje op zich om door alle Parijse appartementen heen te klikken. De prijzen verschillen uiteraard per accommodatie, maar zijn, voor zover ik het kan beoordelen, eigenlijk altijd goedkoper dan een hotel. We stuurden diverse mailtjes naar diverse appartement-verhuurders en sommigen mailden wel terug, sommigen niet. En omdat we op een gegeven moment niet het risico wilde lopen om helemaal geen slaapplaats te hebben, we hadden immers nog maar een paar dagen, besloten we niet af te wachten tot de eigenaar van het appartement waar we eigenlijk wilden verblijven zou reageren, maar gewoon een appartement te kiezen waarvan de foto van de eigenaar ons wel sympathiek overkwam. Klik. Klik. Klik. Met een paar handelingen hadden we het appartement gereserveerd. Niet veel later bevestigde de eigenaar onze reservering en met weer wat klikken hadden we betaald en was onze reservering een feit. En hoewel het appartement waarin we verbleven niet echt de WOW-factor had, durf ik wel te zeggen dat ik nooit meer naar een hotel ga. En dat zeg ik niet omdat ons tripje naar Parijs mede mogelijk gemaakt is door Wimdu, maar omdat ik het écht leuker vond om te verblijven in het appartement van een echte Parijzenaar dan in een hotel.

read more

Met heel veel plezier en trots presenteer ik mijn nieuwste website! Op www.climaximaal.nl ga ik voortaan alleen maar bloggen over seks, seks en seks. Dit doe ik in de vorm van Seks App recensies (die ik ook recenseer voor 3FM), seksspeeltjes recensies (die ik ook recenseer voor FOXY), columns, tips, dingen op seksueel gebied waar ik me over verbaas (Avatar-porno), dingen waar ik totaal niet geil van word, dingen waar ik wel geil van word (bondage-filmpjes) en ik zal binnenkort ook filmpjes gaan plaatsen waarin ik de werking van sommige seksspeeltjes bespreek. Uiteraard alles in het nette en op het droge. En dit alles uiteraard ook met de typische Luna-humor die lezers van www.maanisch.nl al jaren van me gewend zijn, haha, sekshumor laat me niet lachen. Maar Luna, had je die seksstukjes dan niet gewoon kunnen schrijven voor www.maanisch.nl, dat had je lezers een hoop geklik gescheeld? Ja, dat had gekund, maar ik vond het na 11 jaar betaald en onbetaald schrijven over seks en seksspeeltjes tijd om mezelf eens wat professioneler te gaan profileren! Ook uiteraard; linkjes naar nieuwe teksten op www.climaximaal.nl komen, zeker de eerste maanden, gewoon hier op www.maanisch.nl te staan, dus niemand hoeft iets te missen! Hoera! En ook een hele dikke vette hoera voor Peter van de Wiel, die van www.peterscartoons.nl, die de meest geweldige kick ass header voor me maakte, Jeanique, die van www.ilovejeanique.com, maar ook die van de wekelijkse, lieve en geruststellende telefoontjes dat ik eens rustig moet doen en aan mezelf moet denken en dat het allemaal wel goed komt schatje en dat ik me gewoon eens moet focussen godverdomme! Die zette de site op en liet me daarna under supervision, maar on my own pielen, zodat ik nu zelf alles wat ik wil veranderen of aanpassen aan de site ook zelf zou kunnen veranderen. Wat niet betekent dat ik nu alles zelf kan, want voor sommige dingen heb je gewoon een echte mega-nerd nodig en die mega-nerd is tot mij gekomen in de vorm van @jacokoster! Jaco is zo'n man die in 2 minuten kan waar andere mannen 2 dagen voor nodig hebben. En dan heb ik het over dingen met HTML-codes en CSS en PHP en dus niet over seks. Daarvoor heb ik m'n eigen man. En m'n nieuwe website www.climaximaal.nl.

read more

A: Mag ik u kussen?
B: Wacht. Nog efkes.
A: Oh. Okee.

A: Mag ik al?
B: Nee wacht. Pas als het stopt met regenen.
A: Ah. Bon.

A: Zeg euh.
B: Ja?
A: Het regent helemaal niet.
B: Weet ik.
A: En toch moet ik wachten?
B: Jep.
A: Tot het stopt met regenen?
B: Ja.
A: En dan mag ik u kussen?
B: Lang en […]

Lees verder →

read more

read more

Een konijn en wat pruimen zaten aan de toog
Van een heel goedkoop moppenboek
Het noodlot hing dreigend tussen beiden
Toen bestelde iemand een pannenkoek

read more

Naar men zegt is het gedichtendag
Ik weet niet precies wat dat betekent
Maar ik denk dat ik dan dichten mag

Echter. Ik ben soms te lui voor woorden
En ook nogal vlug content
Ik ben al blij als het van ver op een

Gedicht lijkt en als het veelbelovend
Begint ook al rijmt het daarna niet meer
Doei

read more

Naar men zegt is het gedichtendag
Ik zou wel willen meedoen
Maar ik zit met 4 Non Blondes in mijn kop

En dat is ongeveer hetzelfde als
Rustig een fietstochtje willen doen
Met Astrid Bryan achterop

read more

read more

Juffrouw,

Bij deze wil ik vragen of u mijn secretaresse wil zijn. Die fiscalist van de officieren heeft ook gesolliciteerd, maar ik denk niet dat hij het zal worden. Weet u nog die keer toen u per abuis op mijn schoot kwam zitten? En hoe u plagerig uw talenten verborg achter een ordner? En dat ik ze zo ambitieus vond, die talenten? Ik herinner het me nog goed. Uw talenten vormen een meerwaarde voor de kazerne in het algemeen, en […]

Lees verder →

read more

read more

Ik had nooit durven vermoeden dat het cassetje dat ik toegestopt kreeg mijn wereld zou veranderen. Het was eind 1991 en ik ging kijken naar een voorstelling van een bevriend jeugdtoneelgezelschap. Ik speelde zelf ook toneel en ik mocht er graag naar kijken, maar die avond was mijn aanwezigheid vooral te verklaren door het feit dat mijn eerste grote liefde een rolletje had. Ik had voornamelijk oog voor haar verlegen maar gedreven verschijning op de bühne, en alle andere onderdelen […]

Lees verder →

read more

read more

steenderen: Een laat stukje muziek om nog even te ontspannen voor we naar dromenland vertrekken. ? http://t.co/hqmDCHvt

read more

steenderen: Zooo thuis na theatershow in Tilburg (niet van mijzelf uiteraard)... morgen Benschop (maar dan geen theatershow)! #volgtumnog

read more

steenderen: Há station Pijnacker Zuid... hoe is het mogelijk, hoe heeft 't zover kunnen komen?

read more

steenderen: Prima album voor een relaxte zaterdagmiddag... nu op voor het volgende OV debacle ;-) ? http://t.co/90BmDEfK

read more

steenderen: Zaterdagmorgen muzikale start van het weekend. ? "Perfectly Lonely" by @JohnMayer http://t.co/nThuiDEG

read more

steenderen: Hartelijk zaterdagmorgen trouwens iedereen! De zon schijnt, de bomen voor de deur weer vol in blad. Krijg er een boomhut-gevoel van :-)

read more

steenderen: Briljant! RT @michielveenstra De 90’s zijn niet dood: Will Smith rapt The Fresh Prince met Gary Barlow op keyboard. http://t.co/il6wCzJV

read more

steenderen: Zie je, het was Guiness-dag gisteren, ik wist het! RT @russellcrowe Had a Guinness tonight with Fevs. Just one. It was cold. It was good.

read more

steenderen: Na een dag sjouwen met m'n neefjes en OV-gefriemel, ben ik zo blij dat deze er nog is ;-) http://t.co/iXoigaSS

read more

steenderen: Muziek voor de terugreis vanuit Breda. ? "Smoke and Mirrors" by Gotye http://t.co/NX3Suqc8

read more

steenderen: Treintoertje duurt wat langer dan gepland... uitkomen in Rosendaal ipv Breda is niet handig. #bimbam #wasalweerlanggeledendatikindetreinzat

read more

steenderen: @sverhoef LOL laat me raden, jij stemt niet Partij Voor De Dieren of GroenLinks ?!

read more

steenderen: Nou ben ik hier dus niet zo heel erg van, maar voor deze een uitzondering; Please RETWEET! This need to stop! http://t.co/LlmUM7cF

read more

steenderen: Reclame maken voor eten en drinken waar geen dingen in zitten waarvan je niet weet hoe je het moet uitspreken, en dat dat Oggu noemen...?

read more

steenderen: Gooeeooeeooeedemorgen (op z'n Gastons)! Ik zou jullie natuurlijk allemaal hartelijk Hemelvaart kunnen wensen, maar klinkt niet zo lekker ;-)

read more

steenderen: @Fabiancolpa En dat bij de huidige crisis! ;-)

read more

steenderen: Zit er iemand naar Ned2 te kijken? Interview met Tofik Dibi... super irritante interviewer!

read more

steenderen: Echt relaxed, we gaan gewoon riolering krijgen hier! http://t.co/2Yr5cEkC #voorburg #gewoonomdathetkan #riolering

read more

steenderen: Hoest mogelijk dat Thriller van Michael Jackson zo'n briljante plaat blijft... nu op 3FM namelijk. http://t.co/AsiyqAYS #3fm

read more

steenderen: Ik doe er hetzelfde dus niet in. RT @eenjurk Zwarte koffie met zonder suiker en met zonder melk!

read more