Ik zat even wat te surfen en te googlen en te doen met het teken van m'n nieuwe tatoeage. Ik kwam op de site www.vragenvallei.nl terecht en gooide daar voor de grap een keertje met de digitale I-Tjing-steentjes. Hoe groot is dan de kans dat ik het teken gooi dat hoort bij die tatoeage? Die is 1 op 64, maar voor mij dus 100%. No shit.
klik voor grote foto

read more

'It is not wrong to enjoy being comfortable. But notice if you allow a fear of being uncomfortable stand in the way of doing things that would take your life forward.' Uit: If the Buddha got stuck' van Charlotte Kasl

read more

Het oude huis in Amsterdam centrum is van P. en mij samen, maar dat ik daar niet zou kunnen blijven wonen, stond vanaf het begin vast. Ik kan in m'n eentje nog niet de helft van de hypotheek opbrengen, dus er moest een plekje voor mij worden gevonden. Een tijdelijke plek waar ik kon wonen en werken, zodat P. en ik daarna in alle rust de rest van alle financiële en administratieve shit kunnen regelen. En omdat het in Amsterdam dus gewoon gigantisch kut is om betaalbare permanente woonruimte te vinden moesten we op zoek naar een huis in de vrije sector. En omdat ik geen flinke bak met geld en geen vast en hoog inkomen heb, moest dat tijdelijke huisje door P. geregeld worden. Dus ik maakte een lijstje met appartementjes die me wel wat leken en stuurde dat naar P. die me een dag later terugbelde. "We kunnen straks gaan kijken bij dat ene huisje in Amsterdam Noord", zei hij. "En je gaat me niet wegstoppen in Amsterdam Noord! Godverdomme! Amsterdam Noord! Weet je wel hoe ver weg dat is?", gilde ik, "ik ga hartstikke dood in Amsterdam Noord, daar woont niemand, daar is niks te doen, helemaal niks, godverdomme." "Maar je had dit huisje zelf op je lijstje gezet", zei P. rustig. "Ja, dat weet ik ook wel, maar die stond bij de eventueel-misschien-als-het-echt-niet-anders-kan-optie en er moet vast nog wel iets anders mogelijk zijn", brieste ik. "Bij al die andere appartementen mocht je de poesjes niet meenemen", zei P., "dus die vielen allemaal af." "Oh", zei ik, "nou, dan kom ik wel even kijken." En vanaf het moment dat ik hier in de tuin liep wist ik dat het goed was. En precies de bedoeling. Ik heb een asociaal grote achtertuin met meerdere grote roze hortensia-struiken, een bloeiende seringenboom, gras, heel veel gras, madeliefjes, groen, groen, groen! Tel daarbij op een opbergschuur van 25 vierkante meter waar ik al m'n kunstmaterialen, stoffen en al m'n andere spullen tijdelijk kan opbergen, een voortuintje met een slootje met waterlelies ervoor, een eigen oprijdbruggetje met een eigen grindpad en tel daar vooral bij op een werkelijk snoeperig vrijstaand huisje met douche, keuken en grote woonkamer beneden en 3 kleine kamertjes boven. Een huisje dat ik binnen 1 minuut al omdoopte tot 'm'n pannenkoekenhuisje'. Het enige probleem is; ik moet hier over 8 maanden weer weg. Maar ik voel me nu al thuis.

klik voor grote foto

read more

Eindelijk! Het geboortekaartje dat ik ontwierp voor Wolf, het prachtige net-uit-het-ei kindje van vriendin Y. en haar man F.! Samen met vriendin Y. knipte, stempelde en plakte ik 100 originele collages met glitter, glim, sterretjes en echte strikjes. Superzoet, maar ook superstoer!
klik voor grote foto

read more

Unu in actie op mijn pols! De foto's zijn gemaakt door Hendrik Jan van Beek, van www.picturepress.nl.
klik voor grote foto

read more

Toen ik 2 weken geleden de tatoeageshop van de Hell's Angels binnen liep wist ik het al; mijn volgende tatoeage zou ik daar laten zetten. En ik wist toen ook allang op welke plek ik die zou gaan laten zetten, want dat wist ik al een paar jaar. Op m'n pols. Op m'n rechterpols. Maar wat? Maar wat? Dat was steeds de vraag. En terwijl collega J. haar tatoeage 2 weken geleden liet bijwerken, sloeg ik een boek met tatoeagevoorbeelden open. En precies dat wat ik wilde, het plaatje, het teken, dat helemaal de bedoeling was, stond op pagina 1. No shit! Ik staarde naar die eerste pagina; een gekopieerd velletje uit een boek over de I-Tjing met Japanse tekens. Het was de pagina over het teken 'bevrijding'. En uit precies hetzelfde boek had ik 12 jaar eerder de Japanse tekens voor m'n andere 2 tatoeages gehaald 'maan', 'midden' en 'orkaan'. Uit fucking precies hetzelfde boek! Hoe groot is die kans? En hoe hard moet je dan lachen? Hoeveel hou je dan ineens van het leven en van jezelf? Heel veel dus, maar omdat ik even daarvoor nog een stuk of 6 witbiertjes op een terras had weggetikt leek het me zeer verstandig om even rustig uit te zoeken of dat levensgeluk een mij door het universum gegeven cadeautje was, of gewoon de alcoholroes waarin ik verkeerde. Just to be sure. Maar na jaren lang op m'n verstand te hebben vertrouwd, vertrouw ik de laatste weken 100% op m'n gevoel. Voelt goed? Doen! Voelt niet goed? Niet doen! En als ik heel eerlijk ben voelt momenteel alles goed. Dus toen ik gisterochtend wakker werd met nog steeds hetzelfde tatoeageplaatje voor m'n ogen pakte ik de bus richting Inkrowd Tattoos en daar eenmaal binnen riep ik: "Kom maar op mannen, ik ben er helemaal klaar voor." En gelukkig was ook Unu, de president van de Amsterdam Hell's Angels, er helemaal klaar voor. En ondanks alle pijn, en mijn God, wat een ontzettend klote-kut-plekje om te tatoeëren, wat een pijn, wat een tanden-op-elkaar-pijn, heb ik tijdens de hele sessie zo ontzettend moeten lachen. Lachen om mezelf. Met mezelf. In mezelf. Om de hele situatie. Om alles. En vooral omdat ik ondanks alle pijn van de afgelopen tijd, zowel fysiek als mentaal, nog steeds in staat ben om keihard lief te hebben. En alleen diegenen die ooit zelf een tatoeage hebben laten zetten weten met wat voor een pik-omhoog-gevoel ik naar buiten liep. Hoe trots. Hoe blij. Hoe fucking stoer ik mezelf vond. En hoe m'n haar daarna ineens een stuk beter zat.

read more

Mocht de dood van Michael Jackson net zo'n effect hebben als de dood van Kennedy, Prinses Diana of Pim Fortuyn ("Weet jij nog wat je aan het doen was toen je hoorde?"), dan weet ik in ieder geval nog precies wat ik aan het doen was.

read more

We gingen naar de bioscoop.
'Het Bernini Mysterie.'
"Zullen we lekker corny samen een filmpje pakken?", had hij gevraagd.
"Ach, ja, joh, waarom niet, ik zit in m'n ja-modus de laatste weken, dus een bioscoopje kan er ook nog wel bij", had ik gezegd.

Naast iemand in een bioscoop zitten waar ik m'n handen niet vanaf kan houden werkt niet echt bevorderend voor het begrijpen van de verhaallijn van de film. Al had ik het boek waarop de film gebaseerd was onlangs nog gelezen. En écht moeilijk was de film nou ook weer niet.

"Maar is die ene nou echt dood?", vroeg ik.
"Heb jij het ook zo warm?", vroeg hij.
"Wat staat dat geluid hard hè?
"Ja, best wel."
"Ik snap het allemaal niet zo, maar het ziet er wel heel spectaculair uit."
"Ja, maar het boek was beter."
"Ja, maar dat was bij het vorige boek ook zo."
"Het is hier echt benauwd hoor."
"Ja, maar misschien ligt dat aan ons?"
"Zou het?"
"Ja, Jezus, ik ben echt zo geil nu."
"Ik ook."
"En nu?''
"Dus."

Terwijl we eigenlijk allebei bij de reclames aan het begin van de film al dachten; laten we gewoon weer naar huis gaan.

Of nee; terwijl we allebei bij het betreden van het Pathé Theater aan de Munt al dachten; misschien kunnen we beter teruglopen naar huis nu.

Nee; we wisten eigenlijk al toen we richting bioscoop liepen; dit moeten we misschien niet doen.

Nee, nee; misschien was het gewoon veel beter geweest als we 3 dagen binnen waren gebleven.

read more

Twee weken geleden ging ik door m'n rug.
Pijn als ik loop.
Pijn als sta.
Pijn als ik van links naar rechts.
Pijn als ik eraan denk.
Maar wel gewoon doorgaan natuurlijk.
Ik ben geen mietje.
Doei!
Er moet worden verhuisd.
Er moest worden ingepakt.
Er moet worden uitgepakt.

Nu ben zelf best wel fan van dirty talk. Van mannen die precies op het juiste moment iets geils weten te zeggen en dan ook nog met precies de juiste intonatie. Op precies het goede moment. Met precies de goede woorden. En dan een goede stilte en een goede zucht erachteraan. En dat dan arrogant en zelfverzekerd, maar dan net weer niet té. Dat zijn nogal wat parameters die moeten worden ingevuld en ik kan mannen die niet weten waar ze mee bezig zijn dan ook ontzettend afraden om ook maar een poging tot te wagen. Niets werkt zo ontseksend als een hijgende en zwetende kerel bovenop je die lispelt; "Ik ga 'm zo in je natte kutje stoppen." Terwijl je nog lang niet nat bent. Beter géén dirty talk dan slechte dirty talk. Trust me.

"Hoe gaat het?", vroeg hij.
"Ja, wel goed. Uitpakken. Veel. Heel veel. Echt heel veel. Ik wist dat ik spullen had, maar zoveel, dat is wel écht heel veel", zei ik.
"Waarom laat je je vrienden niet helpen dan?"
"Ik ben eigenwijs."
"Ja, dat is dom, ja. Zet je trots opzij."
"Ja, maar nee, maar ja, maar ik wil dit zelf doen, ik moet dit zelf doen. Een soortement van verwerkingsproces."
"Dat snap ik."
"Maar ik heb nog steeds heel veel pijn in m'n rug."

"Ik neuk je morgen wel even soepel", zei hij losjes.

En dat je dan weet dat hij geen bullshit praat.

read more

"Doe je wel rustig aan?" "Take your time." "Hoe jullie uit elkaar gaan, dat gaat allemaal wel een beetje snel hoor." "Ah, joh, je moet gewoon lekker voor een goede rebound gaan." "Weet je het wel zeker?" "Zouden jullie het niet nog een keer proberen?" "Dus het is écht uit, geen opening meer?" "Zouden jullie niet in therapie gaan?" Allemaal dingen die anderen zeggen. Meningen van vrienden. Van bekenden. Van onbekenden. Het fucking-forum van de Viva-website. Boekjes. Tijdschriften. De fucking Elle. De fucking Marie Claire. Van de Flair. De Libelle. De Margriet. Van Dr. Phil. Oprah. Van anderen. Niet van mij. En dat is momenteel het enige dat ik heb. Waar ik 100% op kan vertrouwen. Ik. Mij. Mijn gevoelens. En mijn gedachten. Wat ík denk dat goed is. Dat goed is om te doen. Want hoe overleef ik mezelf na een relatie van 10 jaar? Wat doe ik? Wat doe ik niet? Waar ga ik naartoe? Hoe regel ik dat? Hoe zorg je alleen voor jezelf als je jaren lang voor 2 hebt gezorgd? Wanneer mag ik schrijven dat ik gelukkig ben? Wanneer ben ik weer gelukkig? Wanneer mag je na het stoppen van een relatie van 10 jaar weer met iemand anders zoenen? Of gewoon een beetje half-geil tegen iemand aanhangen? Wanneer is deze hele fucking charade voorbij? Waar haal ik de komende weken elke ochtend weer de kracht vandaan om de dingen te doen die ik moet doen? Die ik wil doen? Wanneer mag ik weer met iemand anders naar bed? Wanneer komt de tijd dat ik iemand leuker dan leuk mag vinden? Wanneer mag ik weer verliefd worden? En vooral: wanneer mag ik dat allemaal weer helemaal van mezelf? Wat zijn de regels en wie maakt ze? En wie heeft eigenlijk de tijdslimiet bepaald voor al die keren 'wanneer'? Wie heeft er bepaald dat je pas na 2 jaar mag hertrouwen als je partner aan kanker is gestorven? Of dat je toch zeker een paar maanden moet wachten met de aanschaf van een nieuw huisdier als er eentje dood is? Dat het dus echt niet okay is om na een miskraam binnen een maand weer zwanger te zijn? Wie? Wie? Wie? Ik grapte gisteren naar P.: "En wanneer mag ik nou eindelijk over die 25 geile negers schrijven van de afgelopen week?" "Als we écht helemaal uit elkaar zijn, meisje", zei hij.

read more

FOXY-redactiemeeting bij café De Kroon in Amsterdam. Hoofdredacteur P. wordt daarbij deze keer omringd door 3 FOXY-vrouwen; redactrice J., fotografe J. en ik. En na het snel doorlopen van de vaste vraag; ‘wat gaan we doen voor het volgende nummer?’ is het tijd voor het doornemen van de seksuele activiteiten van de FOXY-meisjes. En daarvoor nemen we dan weer wél alle tijd. Zoveel tijd dat hoofdredacteur P. na 10 minuutjes vertrekt omdat hij zoveel openheid en eerlijkheid iets teveel van het goede vindt. En omdat hij natuurlijk heel hard aan de FOXY moet werken. Een greep uit de zinnen van de FOXY-meisjes: “Maar hij kreeg ‘m volgens mij niet hard door de anabolen ofzo.” “Ik ben altijd zo bang voor HIV, ik zweer het je dat er dwars door het condoom heen toch nog een zaadje mijn kant op weet te zwemmen.” “En toen befte hij me een paar minuten en hij tilde me op, begon me te neuken, kwam klaar en ging even later gewoon naar huis.” “Zonder jou te laten komen? Dat moet je op onze leeftijd niet meer laten gebeuren! We zijn 30+!” “Ja, dan is zo’n gozer 5 minuten bezig en dan heb ik er geen zin meer in.” “Dat half-zachte geaai, dat vind ik zo’n afknapper.” “Nou, ik heb het vannacht 6 uur achter elkaar gedaan. Ik overdrijf niet. En ik ben 4 keer klaargekomen.” “Ik moet trouwens nog even een FOXY afgeven bij de tatoeageshop van Unu”, zegt collega J. terwijl we afrekenen, “ga je even mee?” En ach, ja, waarom ook niet. Ik ben de laatste maand van het ja-zeggen. Bij iemand komen eten? Naar de kroeg? Uit? In het park liggen? Bioscoop? Op bijna alles, bijna, want ja, hallo, ik ga me dus echt niet door het halve Nigeriaanse voetbalelftal in m’n kont laten neuken ofzo, zeg ik ‘ja’. Maar Unu, de president van de Hell’s Angels in Amsterdam ontmoeten, dat wilde ik wel. Dus even later zit ik ineens naast een keurig gekapte en welbespraakte Hell’s Angel te praten over hun nieuwe boek, hun fotoshoot in de FOXY en hun problemen met het OM. “Mensen zullen altijd in stereotiepen blijven denken”, zegt Unu. “Je bedoelt dat jullie allemaal op Harley’s rijden en tatoeages hebben”, grap ik terwijl ik naar de onwijs grote Harley van Unu wijs. En dat hij onder de tatoeages zit kan niemand ontgaan. Maar dat hij ook onwijs lief en aardig en goedlachs is, dat ontgaat waarschijnlijk velen.“Ja, maar daar zullen jullie toch ook wel last van hebben?”, vraagt hij, “dat mannen denken dat jullie, omdat jullie bij een seksblad werken ook oversekst zijn en het altijd over seks hebben?” “Eh, nou, eh, ja, maar, ehm”, begin ik.

read more

Zo’n 2,5 week geleden kwam vriendin Y. hoogzwanger naar me toe. Ze was al een maand het Ij niet over geweest, maar toen ze mij helemaal overstuur aan de telefoon kreeg stapte ze meteen in de bus. Met bloemen. En met een gebakje dat ik amper weg kreeg. “Het gaat me niet lukken om de geboortekaartjes te maken”, zei ik eerlijk. “Ik vind het zo kut en erg en ik baal ervan, maar ik ben echt even helemaal de weg kwijt.” “I totally understand”, zei Y., “no worries.” Ik had een superkek geboortekaartje ontworpen voor haar aanstaande zoontje, maar het zou me in deze hele onwerkelijke toestand nooit gaan lukken om 100 originele collages te maken met glitters, stempels en strikjes. Vriendin Y. begreep dat helemaal en zou gaan kijken op internet of er nog andere kekke geboortekaartjes te vinden waren. Maar, en dat is natuurlijk heel logisch; mijn ontwerp was zo’n schot in de roos dat ze niets kon vinden dat ook maar een beetje in de buurt kwam. “Is it okay if I copy your design and make them on my own?”, vroeg Y. daarom. En ja, toen voelde ik me eigenlijk helemaal vreselijk, want dankzij Y. zit ik wel maar mooi even in de tijdelijke bachelorette-flatte in de Jordaan. Gratis. “Weet je wat”, zei ik, “fuck it, let’s make them together.” Dus de afgelopen weken zat ik ondanks al m’n ellende een paar keer samen met Y. in haar tuin in Amsterdam-Noord aan de geboortekaartjes voor haar aanstaande zoon te werken. Zij met een extreem dikke buik vol blauwe glitters en ik met een glaasje Chardonnay in m’n hand. Ondertussen werden wij van lekkere hapjes voorzien door haar man. En eigenlijk was dat allemaal precies wat ik op dat moment nodig had. Gewoon dingen doen en doorgaan. Knippen, plakken, veel glitters, loads of glitter, vooral loads of glitter en stempelen. Doen! Maken! Creëren. En lachen! En terwijl ik de stempels pak met de letters van de voornaam van haar zoontje, zie ik dat ik zijn naam verkeerd om in m’n hand heb. “Look at this”, zeg ik tegen Y., “did you know?” “Of course”, zegt Y., “lovely isn’t it?” Ik staar naar de letters FLOW in m’n hand. FLOW. WOLF. “It’s brilliant”, zeg ik, “wow!” En sindsdien kom ik het woord FLOW ineens overal tegen. Er lag een envelop voor de deur van m’n tijdelijke bachelorette-flatte, van een bedrijf met de naam ‘Flow’. Ik jogde langs een winkel met de naam ‘Flow’. Ik las de ‘Flow’. Mensen bellen me en zeggen ineens out of the blue: “Luun, je zit in een goede flow.” En dat is zo. Gisteren, 6-6-9, is Wolf geboren. Hij is gorgeous. En ik wens hem de allermooiste flow in zijn leven.

p.s. Uiteraard laat ik het kaartje ook hier zien, want het is superkek, maar eerst moeten de kaartjes verstuurd worden!

read more

Ik kwam aanrijden op m’n fiets bij ons oude huis.
Om de poezen te voeren.
M’n buurman stond voor de deur.
Toevallig.
Of hij misschien een poezenmandje kon lenen.
“Waarom?”
Hij wilde een poes uit het asiel halen vandaag.
Toeval bestaat niet.
“Kom even binnen.”
De buurman wist nog niet dat ik bij P. was weggegaan.

“Waar ik ook naartoe ga, ik kan niet 4 katten meenemen”, zei ik.
“Oh”, zei de buurman.
“Dus ik moet voor 2 poezen een nieuw huis vinden”, zei ik.
“Oh, maar dan zou het een beetje stom zijn om een kat uit het asiel te halen, terwijl jij er 2 kwijt moet”, zei hij.
“Ik weet alleen dat ik Bruce meeneem”, zei ik, “want Bruce is mijn muze en Bruce is alleen op mij.”

En toen begon ik te huilen.
Terwijl ik de laatste weken best wel sterk was geweest.
Heus wel.
Echt.
Ik was bang geweest om zelf de keuze te moeten maken, maar ik wist eigenlijk al wat er zou gebeuren.

John Digweed sprong nog net niet in de armen van de buurman.
Niet dat hij dat niet bij iemand anders zou doen.
Want John is de liefste.
De leukste.
De aller- aller- allermooiste.
De meest sociale van alle 4 de katten.

En juist daarom ga ik hém morgen naar een nieuw huis brengen.

Naar de bovenbuurmannen.
Naar de leukste homo’s van Amsterdam.
Naar een huis met een dakterras.
Naar 2 mannen die nu al ontzettend gek op hem zijn.
“Sjonnie.”
“Sjors.”
“Sjimmie.”
“Digwood.”
“Dighead.”

Naar een plek waar ik hem altijd mag komen aaien.

read more

Een situatie als de mijne momenteel zou voor iedereen een kleine hel betekenen. Amper te doen. Amper vol te houden. Voor mij, als half-autistische, dwangneurotische, manische en hysterische vrouw is het dus écht de levende hel. Al mijn zekerheden heb ik onder mezelf vandaan geschopt en voor iemand die grote baat heeft bij structuur zorgt dat voor een ingewikkelde situatie. Ik moet alles plannen, tot in de kleinste details en vooral niet van huis gaan zonder de oplader van m’n iPhone mee te nemen. M’n iPhone is m’n lifeline. In m’n tas zitten 4 stel sleutels. Een setje van mijn tijdelijke appartementje in de Jordaan. Hoe tijdelijk is onzeker. Kan nog een week, kan nog een maand, misschien wel langer duren. Ik zit hier overigens wél zeer goed en lekker. Het bed is fijn. Er is een koelkast, een afwasmachine, een tv, een internetverbinding en uitzicht op de Westertoren. Daarnaast bevindt deze bachelorette-flatte zich op de vierde etage, dus met mijn plan om 10 kilo af te vallen komt het volgens mij helemaal goed. Dan heb ik sinds kort ook nog de sleutels van een appartementje boven het huis van vriendin S. op Prinseneiland. Daar kan ik voor een paar maanden mijn atelier opbouwen, zodat ik in ieder geval kan werken. Er is veel licht, heel veel licht en er is stromend water. Meer heb ik niet nodig om al mijn frustratie, liefde, inspiratie, verdriet en weet ik veel wat ik nog meer voel, haat, boosheid, rust, verlangen, geilheid, gelatenheid, depressiviteit, positiviteit, the whole fucking shebang, om te zetten in kunst en mooie dingen. En dan heb ik ook nog de sleutels van m’n oude huis en de sleutels van mijn fiets, die me van het ene naar het andere huis brengt en weer terug. En dat dan elke dag. Geen rust. Ik ben er moe van. P. wil geen een poes houden, wat betekent dat ik waarschijnlijk voor 2 van de poezen een ander thuis zal moeten vinden. Want ik vind nooit een plek die groot genoeg is voor mij en 4 katten. Dat zou zielig zijn voor ons alle 5. En al wil ik er eigenlijk nog niet aan denken; de film ‘Sophie’s Choice’ komt met de dag dichterbij. En dan moet ik ook nog alles inpakken. En de administratie uitzoeken. Kopiëren. Een financieel adviseur zoeken. Wat is er mogelijk? Wat zijn de opties? Hoe sta ik ervoor? Waar kan ik hierna naar toe? Hoe ziet mijn toekomst eruit? Waar haal ik m’n balans vandaan? M’n kern? M’n evenwicht? De kracht?

En al lijkt deze hele situatie dé perfecte gelegenheid voor een allesoverheersende paniekaanval.
Ik heb er nog geen een gehad.
Niet eens meer bang voor.
Met gewoon in- en uitademen blijk ik een heel eind te komen.

read more

Er zijn nog 2 plaatsen vrij voor de workshop van 22 mei! Naast het feit dat er prachtige armbanden gemaakt zullen worden, is er natuurlijk ook genoeg ruimte om de liefste katten van Amsterdam wat aandacht te geven!

klik voor grote foto

read more

Ik barst uit m'n voegen van de creatieve ideeën. De meeste blijven op papier om me daar dan weer weken over te frusteren, maar sommigen voer ik ook uit. Zoals deze XXL bloemenbroches, gemaakt van vintage jurken! Ik was er zelf heel erg tevreden over, maar kreeg gemengde reacties van vrienden. Die snapten er dus overduidelijk geen reet van, want zeker nu Jeanique deze prachtige foto's (ze figureerde als haar eigen model; helemaal niet verkeerd om tegenaan te kijken natuurlijk) maakte ben ik helemaal overtuigd; nog meer bloemenbroches gaan het daglicht zien!
klik voor grote foto

read more

Wat heb ik een hekel aan mensen die ideeën, teksten of ontwerpen van anderen pikken. Dat heb ik zelf in het verleden van maanisch.com al meerdere keren meegemaakt. Maar dat er ook hoofdredactrices zijn die wel eens zonder inspiratie zitten laat de hoofdredactrice van Flair zien. Schaamteloos schreef zij óverduidelijk delen van een column van Esther van Webbles over en deed alsof het háár column en háár ervaring was. Foei! Maar het allerdomste van de Flair-hoofdredactrice is misschien wel dat ze het allemaal ontkent. Dubbelfoei. KLIK HIER en oordeel zelf.

read more

Zondag, 5 april sta ik met al m'n merchandising op de Spring is in the Air-Market op het Westergasfabriek-terrein in Amsterdam! Wordt superleuk en ik heb er superveel zin in! klik voor grote foto

read more

Omdat iemand de naam 'PloesiePoesie' al ingepikt had op Hyves voordat ik het in de gaten had, en omdat diegene geen moeite wil nemen om die Hyves met mij te ruilen voor kekke poezenproducten, maar zelf geen ene fuck met die Hyves doet, en ik daar toch best wel een beetje pissig van ben, dacht ik; laat ik wel maar meteen de 'Hollands Next Cat Model'-Hyves registeren. Voordat het te laat is. Dus; straks op de hoogte blijven van alle vorderingen? KLIK hier en word lid! Vind ik leuk!

read more

Tijdens de boekpresentatie van ‘Flavourites, een verslavend leuke webshopgids’.
Luna: “Ik vind haar er op de een of andere manier heel onsympathiek uitzien.”
Nina: “Ja, dat is typisch zo’n vrouw die HEMA-onderbroeken draagt.”
Luna: “Ik draag nu ook een HEMA-onderbroek!”
Nina: “Oh, ik trouwens ook.”

read more

Kijk, lief Ik ben Superman Ik vecht en ik vecht en ik vlieg

read more

Het hoeft dus helemaal geen symfonische rockgroep uit de jaren zeventig te zijn, of een ouwe knar met een orgeltje. Het mag ook elektronisch zijn, of keelgezang, of iets klassieks.

read more

Wel, ik vind dat er niet goed is nagedacht over dat spel. Poolen heeft dringend een upgrade nodig. Ge weet hoe een pooltafel eruitziet, he?

read more

Ik wil even benadrukken dat ik werkelijk geen enkel idee heb hoe bovengenoemde wienerschnitzel in mijn itunes-library is terechtgekomen.

read more

Hoe heerlijk gezapig en ongecompliceerd schijnt het leven in Vlaanderen de buitenwereld toe.

read more

Ik ben een beginnend en ploeterend freelancer, ik heb te weinig centjes, ik krijg schurft van ambtenarij en dingen die ge aan een loket moet regelen, en ik ben een beetje mensenschuw. Voor al die problemen heb ik nog nooit een politicus een oplossing horen aandragen.

read more

Plaid, Boom Bip, Thom Yorke, Tunng, Mogwai, Kelpe, The Books, Funkstörung, Burial & Four Tet, Bright Eyes, Bon Iver. Alstublieft.

read more

Dan proef ik de wijn, en vertel ik dat er geen wijn geschikter is om uw keelgat te strelen. Ik zal niet gelijk vragen of ik ook uw keelgat mag strelen, dat zou er een beetje over zijn.

read more

Op een gure herfstavond in november 2008 kreeg ik ruzie met Yuri. Ik wilde wat over mezelf schrijven, en meneer Maanzand vond dat maar niks. Dus deed ik wat elke rechtgeaarde passionele moordenaar doet als de stoppen doorspringen.

read more

Het was een frisse lentedag en we stonden op het punt afscheid te nemen.

read more