"Zal ik het doen? Zal ik het doen?", vraag ik de verkering. "Liefie, als jij dat wil, dan moet je het even gaan vragen", zegt hij. "Zal ik het gaan vragen? Zal ik het gaan vragen?", vraag ik. "Doe maar", zegt hij, waarop ik naar boven loop om op de slaapkamer van dochter S. te vragen of ik die avond bij haar in bed mag slapen. Sinds kort staat ons oude 1.80 brede tweepersoonsbed op haar kamer en afgelopen zaterdagavond lag zij daarin, samen met het overbuurmeisje. En aangezien de poezen van de verkering nooit bij ons in bed mogen en aangezien dat dus zo ongeveer mijn allergrootste wens is, nog liever dan wereldvrede, had ik bedacht om dan bij dochter S. en het overbuurmeisje te gaan liggen, samen met kater Bruce Lee. "Mag ik samen met Bruce vannacht bij jullie slapen?", vroeg ik. "Jaaaaaa", riepen dochter S. en het overbuurmeisje in koor, want die dachten natuurlijk; met Luna in bed kunnen we nog langer praten en nog langer opblijven! En in a way, was dat ook zo. Want ik heb, in a way, volledig deelgenomen aan de typische pyjama-party-meisjes-gesprekken van dochter S. en overbuurmeisje I., maar ik heb stellig gezworen, met spuug en al, om hier niets over uit te lekken naar de buitenwereld. En als je iets stellig zweert, met spuug en al, dan moet je je aan je woord houden. Al heb ik me regelmatig afgevraagd; hoe the fuck kunnen deze kleine meisjes (11 en 12) dit soort dingen weten? Ik heb ook regelmatig bijna in m'n onderbroek gepiest van het lachen om de bedoelde geintjes en de onbedoeld grappige dingen die ze zeiden. En ik hoop dat ik ze ergens ook nog wat wijze levenslessen heb meegegeven: "Nee, maar je kan echt niet tegen een jongen zeggen dat hij een garnaaltje heeft, want dan krijgt hij een trauma voor z'n leven hoor, dat soort dingen bespreek je maar met je vriendinnen, later." En: "Als, ik zeg, als, je ooit, als je dus een jaar of 18, maar liever 20, maar liever nog 24, 26, 30 bent, dan, dan dus als, als je hét dan wil doen, doe het dan met iemand die je heel leuk vindt en al wat langer kent en waar je van houdt en vooral niet voor een pakje sigaretten, of voor een pisang-jus of mobiele telefoonkaart. Want seks is dus nooit een ruilmiddel! Echt niet hoor!" Toen ik zondagochtend wakker werd om 4:15, kwam ik erachter dat kater Bruce niet naast me lag. En nooit had gelegen ook. Kut-kat! En ja, als het zo moest, dan kon ik dus net zo goed die laatste 2 uurtjes nog even lekker tegen mijn eigen J. aan gaan liggen. Kijken of er misschien nog wat te regelen viel in ruil voor een Engels ontbijtje.

read more

Op het moment dat je denkt; het kan dus echt niet erger, dan kan het dus echt wél erger. Ik had me er net bij neergelegd dat mijn permanente quarterlife-crisis eigenlijk geruisloos is over gegaan in een existentiële crisis. En ach, van een existentieel crisisje af en toe is nog nooit iemand slechter geworden. En als er iets was wat mij er doorheen sleepte, dan was het het besef om me elke dag weer achter hetzelfde stukje plastic te kunnen verschuilen! Bril op en gaan! Gaan! Fuck alles en iedereen, want ik heb dus lekker de kekste bril van allemaal en jullie maken me niks, helemaal niks! Maar die bril, mijn bril, dé bril die ook op alle foto's staat die deze website sieren, die bril, die is kapot. Gevallen. Gisteren. Tijdens het naar boven tillen van een dekbed, zo, hops, op de vloerbedekking. En ja, een montuur van 15 jaar oud, die overleefd dat niet. Dus. Paniek! Paniek! En de meeste brildragers, die gaan dus elk jaar of elke 2 jaar naar de opticien om een nieuwe bril uit te zoeken, want ook qua bril heb je allerlei trends en de ene bril past nou eenmaal beter bij je garderobe dan de ander, maar dat doe ik dus nooit! Ik heb dan wel meerdere brillen, maar uiteindelijk zet ik al bijna 15 jaar, ja, 15 jaar, dezelfde bril op m'n neus. Mijn bril past bij alles! Bij mij, bij mijn garderobe, bij m'n verkering, bij m'n katten, bij m'n schoenen, m 'n tassen, m'n servies, de bloemetjes in m'n haar, m'n make-up, m'n alles! Ik zie mezelf als studentje nog zo de opticien op de Van Hallstraat in Amsterdam naar binnen lopen en toen ineens een soortement van liefde op het eerste gezicht ervaren met dé bril. Deze bril. Mijn bril. Mijn zwarte montuur. Mijn jaren '60 vleugelmontuur. Mijn 'cat eye glasses'. Mijn bril die gewoon totally zo ontzettend bij mijn gezicht past. Mijn bril! Is! Kapot! En nu kan iedereen wel zeggen dat ik gewoon even een nieuw montuurtje uit moet zoeken, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want het montuurtje dat ik wil, kan ik niet vinden! En ik zoek al 6 jaar, want ik wist dat dit crisis-moment er ooit zat aan te komen, maar het was het nooit echt helemaal! Ik draag nu een soortgelijk montuurtje, maar dan in het groen. Maar groen is geen zwart en green will never be the new black! Wat al die kut-wijvenbladen ook beweren. Ik ben goddomme m'n volledige identiteit kwijt! Dit is niet te doen! Niemand, maar dan ook echt helemaal niemand begrijpt de impact van datgene wat mij gisteren is overkomen. Nou ja, misschien Nana Mouskouri dan.

read more

Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik tijdens het lezen van interviews in vrouwenbladen meteen check hoe oud de geïnterviewde in kwestie is. Vooral bij vrouwen die het schijnbaar allemaal voor elkaar hebben (blond, maatje 38, leuke man, 2 kinderen, goede banen, goed geld, prachtig opgeruimd huis en toen die ene keer hun hondje doodging, ja, toen waren ze wel verdrietig, maar door met z'n allen te mediteren boven het grafje hebben ze het als gezin heel goed verwerkt). En dat zo'n vrouw dan met hele catchy uitspraken komt: 'Ja, ik dacht gewoon aan die ene jurk die ik zo graag wilde en door mezelf in die jurk te visualiseren ben ik 15 kilo afgevallen in 1 maand.' En als zo'n vrouw dan jonger is dan ik, dan ben ik lichtelijk over de pis. Vuile bitch! Wat heeft zij wat ik niet heb? Hoe kan zij haar huis nou zo netjes hebben en zo keurig wit en Feng Shui? Waarom past zij na die 2 kinderen nog wel in een maatje 38? Waarom lukt het haar wel om zo'n 365-dagen project vol te houden en mij niet? En waarom blijven al die boeken over mindfullness, leven in het nu, spirituele groei, loslaten, stoppen met zeuren, weggooien kun je leren en tantraseks bij andere vrouwen altijd wél hangen, of in ieder geval een beetje, maar bij mij nou nooit? Hoe kan het toch dat mijn leven af en toe zo'n bloody fucking mess is? En ik hoop dan altijd dat het aan m'n leeftijd lig, dus als ik interviews lees met oudere vrouwen, dan denk ik; oh, gelukkig, zij is 41, dus dan heb ik nog minstens 5 jaar om mijn leven wél op orde te krijgen. Helemaal blij word ik van interviews waarin de geïnterviewde (ouder dan 50) vertelt het zelf ook allemaal niet te weten, het nooit te hebben geweten en gewoon maar een beetje aanmoddert in het leven. En dat het dan allemaal toch een soort van goed is gekomen. Want hoe ouder ik word, hoe meer dingen ik moet afstrepen op m'n TODO-lijstje in verband met mijn uiterste houdbaarheidsdatum. Meezingen in Kinderen voor Kinderen? Nee. Meedoen aan Hollands Next Top Model? Nee. MTV-presentatrice worden? Nee. Wimbledon winnen? Nee. Als maagd het huwelijk in? Nee. Ooit de rust vinden om elke dag gewoon tevreden te zijn met wie ik ben, wat ik doe en wat ik heb? Misschien.

read more

"Hé, heb je het al gehoord?", vraagt de vader van oppasmeisje M. me. "Nee, wat dan?", zeg ik. "Wij zouden een relatie hebben", vertelt hij. "Echt waar joh?", zeg ik, "sinds wanneer?" "Ja, dat verhaal doet de ronde hier op het schoolplein", zegt hij. "Ah, nee", zeg ik verbaasd. "Ja, echt", zegt hij, "zij kwam dat vorige week even vertellen", zegt hij terwijl hij wijst naar de achterkant van een vrouw met een kort moeke-kapsel. "Ah, nee", zeg ik nog maar een keertje, "Jesus Christus." Elke woensdag en donderdag haal ik oppasmeisje M. op van school en elke woensdag en donderdag haalt de vader van oppasmeisje M. zijn zoon, dus het broertje van oppasmeisje M. ook op van dezelfde school. Dus ja, elke woensdag en donderdag staan hij en ik samen te praten op het schoolplein, want ja, wij kennen elkaar. Van buiten ja, en niet van binnen! Al moet ik wel zeggen dat ik z'n tepelpiercing heb gezien, maar dat had vooral een shockerend effect, want ik snap dus helemaal niets van tepelpiercings, maar dat geheel terzijde! En ik heb er momenteel even helemaal de schijtus in dat ik in Tiel woon. In een kutdorp, al is het een stad. In een stad waar alles wat maar even afwijkt van de norm meteen uitgebreid besproken en beroddeld moet worden op schoolpleinen, kantines en in de rij voor de kassa. In een stad waar ik dan wel prima met m'n petticoat-jurkjes kan rondlopen, want dat zwiept zo lekker en ach, ja, het staat wel vrolijk en ach, ze is gewoon zo'n gekke meid, nee, leuk joh, die jurken. Maar waar er achter m'n rug om gesuggereerd word dat ik het dan wel met iedereen moet doen, want ja, als je er anders uitziet dan moet je er ook wel andere normen en waarden op nahouden. Toch? Ja, toch, niet dan? En als het aan mij ligt, dan zou ik het liefste naar die moekes met hun moeke-kapsels en hun fijne moeke-schoenen stappen om ze te vertellen dat ik gisteren, nee, wat zeg ik, al weken zo ontzettend heerlijk lig te neuken met de vader van oppasmeisje M. en dat ze hem toch echt een keertje zelf zouden moeten uitproberen, want ze weten niet wat missen en als ze dat niet durven, dat ze dan geheel gratis bij mij een vibrator uit mogen komen zoeken! Maar dat doe ik niet, omdat de gemiddelde Tielse moeke geen humor heeft en het woord 'cynisme' niet eens kan spellen. Mijn eigen Tielse moeke stuurde mij gelukkig een relativerend mailtje met als onderwerp 'gelul'. De inhoud: 'Dat geklets is van alle tijden... weet je nog... 30 jaar geleden zou R. in verwachting zijn van je vader terwijl je vader allang was gesteriliseerd. Dat bedoel ik dus!!! Niets nieuws onder de zon!' Ja, toch, niet dan?

read more

Gisterochtend was de eerste ochtend sinds een paar maanden dat ik niet met angst en beven naar beneden liep om te kijken wat voor ravage ik daar zou aantreffen. Maandagochtend hebben we sphynx-poes Oprah naar haar nieuwe baasjes gebracht. Want het ging écht niet meer. Bijna dagelijks werd ik getrakteerd op een poezendrol op de bank, waardoor ik iedere ochtend een kwartier stond te boenen. Niet mijn hobby. Helemaal niet mijn hobby. En ik voel me ergens schuldig dat ik niet echt álles heb geprobeerd om het welzijn van Oprah in ons huishouden wat op te vijzelen, maar mijn poezenmoeder-hart zegt dat ik wel de beste beslissing voor haar en de rest van de katers heb genomen. Want Sid Vicious, hij heeft z'n naam mee, terroriseerde haar volledig door het hele huis heen. Ging voor de kattenbak liggen wachten als ze erop zat. En als ze maar van de bank af wilde springen om te gaan eten, dan vloog hij erachteraan. De verkering en ik werden gek van de poezenspanningen en poezenstress in huis, waardoor wij onze toevlucht namen in alcohol, tranquillizers, uppers and downers om nog maar een beetje stabiel door het leven te gaan, want we hoefden maar een 'miauw' te horen of we sprongen op van de bank of renden naar beneden om te checken wat er aan de hand was. En nu kreeg ik van meerdere poezenvrouwtjes het advies om de poezen aan een soort natural poezentranquillizer te zetten, maar ja, als ik kan kiezen om mijn geld uit te geven aan een mood-veranderend middel voor de katten of voor mezelf, ja, doei, dan kies ik liever voor iets voor mezelf! Het leven is al moeilijk zat! Ook had ik er nog voor kunnen kiezen om een kattenfluisteraar langs te laten komen en dat had ik eigenlijk wel leuk en gezellig gevonden, maar op de een of andere manier had ik daar niet veel vertrouwen in. Meer vertrouwen had ik in de mail die ik kreeg van het kattenvrouwtje uit het Dierenopvangcentrum in Amsterdam: 'Oprah is natuurlijk een Sphinx en Sphinxen zijn communicatief wat gehandicapt omdat ze geen snorharen en vacht hebben die 'normale' katten gebruiken bij hun onderlinge communicatie (dikke staart, hoge rug, snorharen naar voren/achteren). Het kan dus zijn dat dit ten grondslag ligt aan het jagen van Sid; zij kan niet goed met hem communiceren en dus snapt hij haar niet.' En dat laatste, dat is Sid Vicious ten pootjes uit; hij snapt het allemaal niet zo. Dus toen een oude internetbekende mij mailde om te vertellen dat Oprah welkom was bij hem, zijn vriend en hun 2 sphynx-katers, wist ik dat dit de beste oplossing was. Maar in de auto terug moest ik echt wel even huilen.

read more

Ik kijk tussen m'n benen en... what the fuck! Ik heb net een miskraam gehad. Aaaaargh! Het is 1 grote drapperige, natte, warme toestand tussen m'n benen en op het bed en het is gewoon een soortement van placenta, moederkoek, gebroken vliezen, toestand, maar dat kan helemaal niet, want ik ben niet zwanger, toch? Oh, God, nee, toch? Ik heb net een alien gebaard, maar ik heb helemaal geen UFO-achtige intervention meegemaakt de afgelopen tijd! Toch? Ik ben helemaal niet opgebiept! Hoe kan dit? Ik ben m'n hele binnenkantje kwijtgeraakt en dat ligt hier nu op m'n beddengoed en wat nu? Wat nu? Paniek!!! "J.! J.!", roep ik terwijl ik de verkering wakker schud, al ben ik zelf nog niet eens wakker, "J., kijk dit nou, dit is niet goed!" "Oh, liefie", zegt de verkering, "ga maar even onder de douche." En al ben ik helemaal niet zo van het gedweeë normaal gesproken, ik doe meteen wat hij zegt en even later sta ik onder de douche m'n eigen poep van m'n lijf af te spoelen.

read more

Oppasmeisje M. heeft een kerstviering vanavond en ik probeer haar in een vintage, groen kinderjurkje te hijsen. Leuk hè?", zeg ik, "staat je echt super." "Eh, nou, nee", zegt M. terwijl ze het jurkje alweer over haar hoofd trekt. "Waarom wil niemand nou dat jurkje aan?", vraag ik, "dochter S. wilde 'm ook al niet aan en hij staat zo leuk met van die stoere laarzen en dan een maillootje. Helemaal Kerst! "Ik hou gewoon niet van jurkjes", zegt M., "ik heb liever gewoon een T-shirt." "Dan ga ik zelf wel wat kindjes maken, die trekken tenminste tot hun 10e aan wat ik wil", zeg ik met een nep-huil in m'n stem. "Als ik jou was zou ik er dan 2 nemen", zegt oppasmeisje M., "dan weet je tenminste zeker dat er eentje is die het aantrekt."

read more

read more

De ondertitel van de column van Thierry Baudet (die vorige week zaterdag dus in de NRC stond) is; 'Verschil tussen een slippertje en masturberen is niet fundamenteel'. Deze stelling legt Baudet uit in zijn column: '(...) Zelfbevrediging biedt uitkomst voor vrijgezellen. Maar wanneer binnen een monogame relatie de partners misschien wel intiemer of intenser orgasmen beleven door masturbatie dan als ze samen zijn, is die relatie niet meer heel. Omdat ze beide het loslaten van de seksuele exclusiviteit betreffen is er geen fundamenteel verschil tussen masturberen en een slippertje buiten de deur. Een inbreuk op het zo volkomen mogelijk samenzijn, een weglekken van energie, kortom een vorm van vreemdgaan.'

Eh, say what?? Schreef Baudet hier nou echt dat masturberen hetzelfde is als vreemdgaan? Really? Dan ben ik bang dat er in 99,9% van de huishoudens behoorlijk wordt vreemdgegaan. In mijn huishouden in ieder geval wel. Wat zeg ik? Dan ben ik vanmorgen nog vreemdgegaan. En gisteren. En vorige week. En...

De kans dat je een partner vindt die qua seksuele energie precies op jouw level zit, en dat ook blijft als je wat langer samen bent, is klein. Soms wil hij in de ochtend, maar zij dus echt alleen 's avonds, want zo'n hijgende dode mus in haar nek is niet haar idee van een feestje. Soms is hij na 1 keer klaarkomen al totally bevredigd en valt hij naast haar in slaap, terwijl zij nog een keer en nog een keer wil. Soms wil hij elke dag en soms heeft zij 2 weken geen zin.

Het 3e stukje dat ik ooit het wereldwijde web opstuurde, meer dan 10 jaar geleden, ging over soloseks. Toen schreef ik: 'Het is een soort cadeautje voor mezelf.' En volgens mij is dat een heel gezonde gedachte en is een orgasme een heel gezond cadeautje. Want als ik iedere keer dat ik zin had, had moeten wachten tot mijn ex-partner ook zin had, had ik kunnen wachten tot ik daadwerkelijk zou veranderen in een hysterische vrouw. Dus Thank God voor mijn vingers, de gratis geile bondagefilmpjes die ik via het internet kan bekijken en Thank God voor de 500 seksspeeltjes die de afgelopen 10 jaar gebracht zijn door diverse postbodes! En nu ik toch bezig ben; ook een Thank God voor de huidige verkering die vaker zin heeft dan ik!

Maar als mijn J. zin heeft en ik niet dan hoeft hij al die geiligheid van mij niet op te kroppen. Alsjeblieft niet zeg! Een man met opgekropte geiligheid is nog erger dan een kind dat een snoepje wil. "Mag ik een snoepje? Mag ik een snoepje? Ik heb gisteren ook geen snoepje gekregen! Mag ik een snoepje? Eentje maar? Ah, mag ik een snoepje? Het is een week geleden dat ik een snoepje kreeg. Ah? Een kleintje maar? M'n vriendjes op school krijgen wel elke dag een snoepje! Ah?" Vul in plaats van 'snoepje' het woord 'blowjob' in en je hebt zo ongeveer de gedachtegang van een man met opgekropte geiligheid te pakken.

Dus de verkering rukt zichzelf maar zo vaak af als hij wil. En als hij daarbij naar porno wil kijken; moet-ie lekker doen. Die pornoactrices hebben misschien een mooier lijf dan ik, maar het mijne is toch het lekkerst. En als hij een of andere robosucker op z'n pik wil zetten; doen! Zo'n nepkutje is misschien altijd beschikbaar, maar mijn kutje is the real deal. En als hij ondertussen fantaseert over een orgie met het Nederlands dameshockey-elftal; hij gaat z'n gang maar. Ik vind alles best. Zolang hij maar niet met z'n opgekropte geiligheid naar de buurvrouw gaat. Zonder mij.

read more

In het NRC-Handelsblad van vorige week zaterdag schreef jurist en historicus Thierry Baudet een nogal depressieve en negatieve column over de opkomst van seksspeeltjes. Hij was, net als ik, naar de première van Hysteria geweest en was niet echt de spreken over de vrijgevochten vrouwelijke teneur van de avond. Een vriend van Thierry had hem kort daarvoor verteld over de hulpmiddelen die hij gebruikte; elektronische stimulatoren (namaakkutjes en -monden) waar volgens die vriend geen echte vrouw tegenop kon. 'Een vagina, perfecter dan je in werkelijkheid ooit tegenkomt, of een mond met 3 tongen, onvermoeibaar alle zenuwen van de penis tot het uiterste prikkelend.' Verderop in Thierry's column: 'Gebruik van vibrators, autoblowers en porno levert daarbij prikkels die geen mens kan evenaren.' Ook schrijft hij: 'Door hun intensiteit dreigen ze de gebruiker afhankelijk, zo niet verslaafd te maken.' En verder: 'Wat dreigt is dat man en vrouw steeds minder genoodzaakt zijn met elkaar hun seksualiteit te beleven.'

Nu kan ik me sowieso niet vinden in de column die Thierry schreef, maar bij deze stukjes had ik metéén zoiets van; waar heeft-ie het over? Die Thierry heeft zelf waarschijnlijk nog nooit z'n piemel in zo'n nepkutje gestoken. En die vriend van Thierry heeft zijn piemel waarschijnlijk nog nooit in een echte vrouw gehad. Want in huishouden Luna en J. worden er niet alleen vibrators en dildo's getest. Ook arriveert hier wel eens een masturbator voor mannen; een nepkutje, een nepmondje of een nepkontje. Allemaal namen voor hetzelfde; een stuk plastic met een gat erin. De een wat strakker dan de ander. De een met wat meer ribbels dan de ander. Sommigen met het glijmiddel er al in. Bij een ander moet je het glijmiddel zelf toevoegen.

Maar zover ik weet, en ik weet een heleboel van seksspeeltjes, is er op dit moment nog geen seksspeeltje voor mannen te koop dat écht beter, lekkerder of geiler is zijn dan een echte vrouw. Al worden deze speeltjes voor mannen wel altijd aangeprezen met termen als 'voelt als een fluweelzachte huid', 'geniet van een levensecht gevoel', 'zij zal je weelderig verwennen met haar volle lippen' of 'geniet van de beste blowjob ooit'. Maar zoals Marvin Gaye ooit al zong: 'Ain't nothing like the real thing baby'. Dus met die 'optimale stimulatie' waar Thierry het over heeft, valt het best wel mee. Je zult hoe dan ook je handen moeten gebruiken om het seksspeeltje op en neer te bewegen, flotsflots, waardoor het hele gebeuren dus basicly neerkomt op jezelf afrukken met een stuk plastic met een gat erin. Helemaal niks mis mee overigens. Ook de huidige seksrobots, hoe levensecht gemaakt ook, komen nog lang niet in de buurt van de seksuele ervaring die je met een echte vrouw hebt. Of je moet het rampetampen op een stuk levenloos plastic van 50 kilo in de buurt vinden komen van een wilde, passionele nacht. Dat kan. Maar ik denk van niet.

En de 500 vibrators, dildo's, trillende eieren en vibrerende tongen die ik de afgelopen 10 jaar in m'n eentje of met partner heb getest waren leuk, lekker, geil, soms fantastisch, briljant, geweldig, soms teleurstellend, hilarisch, opwindend, apart of gewoon geinig, maar nooit hebben ze het gevoel van seks met een échte man kunnen evenaren. Want hoe intens de trillingen van sommige seksspeeltjes ook zijn en hoe gemakkelijk het ook is om daarmee tot een orgasme te komen, de onvoorspelbaarheid van échte seks, de spontaniteit, de warmte, de geur, het kleffe, de humor, de gesprekken tussendoor, de onzekerheid, het gehijg, het elkaar al ophitsen de hele dag, het samen een sigaretje roken achteraf, het gefluister, de geborgenheid, de verliefdheid, het onverwachte, de liefde, het zoenen en het teasen; dát is pas echt geil. En intens. En verslavend.

read more

Gisteravond werd ik door mijn persoonlijke privé-chauffeur J. naar de 3FM-studio gebracht, zodat ik daar 2 uur lang kon praten over seksspeeltjes in het programma PSradio! De sfeer in de studio was superrelaxt en Paul Rabbering en Janine Abbring waren ook helemaal leuk en gezellig en hoewel ik zondagmiddag toch ineens zenuwachtig werd, verdwenen al die zenuwen meteen toen ik de studio betrad. Het was allemaal net echt! Met een eigen microfoon en een eigen computer waarop ik kon twitteren en de binnengekomen sms-jes kon lezen en ook nog met een webcam op mij gericht, voelde ik me eventjes helemaal een echte celebrity! En ik heb 2 uur lang zitten lachen en smilen, maar ik was daar natuurlijk aanwezig als seksspeeltjes-goeroe, dus ik moest ook nog wat zinnige dingen zeggen. Of in ieder geval wat grappige dingen. Of eerlijke dingen. "Maar jouw moeder, die krijgt ook speeltjes opgestuurd hè?", vroeg Paul Rabbering. "Eh...", stamelde ik. Nu snel schakelen. Kiezen voor een geintje, eromheen lullen of de waarheid. Maar op de een of andere manier kon ik niet anders dan de waarheid vertellen. Dus ik gooide zonder gêne de ether in dat ik juist hartstikke blij ben dat mijn ouders hét nog doen, dat m'n moeder en ik de grootste lol hebben samen als er weer een doos met seksspeeltjes arriveert en dat ik juist trots ben op m'n moeder (die volgend jaar 70 wordt) en zich er niet voor schaamt om bij mij een speeltje uit te zoeken als haar vorige kapot is. Sorry mam! En terwijl er een liedje werd gedraaid vertelde ik Janine en de meisjes van de redactie over het fenomeen 'showbeffer' en alle meisjes begrepen me meteen. En om even een voorbeeld te geven van een typische showbeffer in de muziekbusiness zei ik 'Dinand Woesthof' en ja, de meisjes vonden dat ook, hahaha, maar ja, toen was het liedje ineens afgelopen en toen vroeg Paul wat ik nou precies bedoelde en toen heb ik geheel per ongeluk, maar het is gewoon wel de waarheid en de waarheid mag gezegd worden, Dinand Woesthof een showbeffer genoemd. Sorry Dinand! Maar verder heb ik me keurig gedragen en volgens mij geen gekke dingen gezegd waar ik me achteraf voor moet schamen. Al heb ik terug in de auto wel meteen m'n moeder gebeld: "Mamma! Heb je het gehoord? Jij was ook nog even gespreksonderwerp, je bent toch niet boos hè?" Maar dat was ze zeker niet. Ze had zich bescheurd van het lachen en vond het allemaal geweldig. Gelukkig maar. Ik ook.

read more

Jaren geleden heb ik meerdere keren een aanbod van BNN afgeslagen om in 1 van hun programma's te komen praten over seks, drugs en seksspeeltjes. Omdat ik niet bekend wilde staan als 'het vibratormeisje'. Omdat ik toen nog vertwijfeld naar de hemel kon staren en vond dat ik zoveel meer was dan iemand die vibrators testte. Omdat ik niet wilde dat mensen dachten dat ik dom was. Of een huppelkutje met een dildo. Of dat ze me uit zouden lachen. Omdat ik niet wilde dat m'n ouders in de problemen kwamen als familie mij op televisie zouden zien en zouden denken; waar is het misgegaan met dat meisje? Kan ze nou echt geen keurige kantoorbaan krijgen? Moet ze nou echt zo haar geld verdienen? Wat zielig! Ook wilde ik P. niet in verlegenheid brengen, want die was sowieso geen fan van mijn FOXY-baantje. Die vond mij vooral een kunstenaar en wilde dat ik me in die richting ontwikkelde. En als iemand me toen vroeg wat ik deed vond ik het ook erg belangrijk om meteen te vermelden dat ik naast mijn FOXY-werkzaamheden ook nog in de verstandelijk gehandicapten-zorg werkte. En dat ik dus heus wel m'n HBO-diploma op zak had. En ik heb er absoluut geen spijt van dat ik toen 'nee' zei tegen BNN. Dat was toen de beste beslissing. Maar nu maakt het me niet zoveel meer uit wat andere mensen van me denken. Vibratorvrouwtje, dildomeisje, seksspeeltjes-tester, dom, naïef; whatever! Fuck it. Ik test seksspeeltjes. En ik heb er in de afgelopen 10 jaar minstens 500 tussen m'n benen gehad. En dat is een prestatie om trots op te zijn! Of zoals Nico Dijkshoorn in augustus 2002 al schreef: 'Luna doet boodschappen op de Kamasutra-beurs alsof ze zes ons dungesneden prei gaat kopen.' Ik kon er in 2002 al om lachen en nu nog steeds. Ik kan leuker, enthousiaster en met meer humor over seksspeeltjes praten dan menig ander. En vooral; zonder dat het plat wordt. Ik kan vrouwen die nog nooit een seksspeeltje hebben gebruikt of er überhaupt nog nooit over hebben durven praten laten schaterlachen, laten fantaseren en zelfs overhalen tot de aankoop van hun eerste dildo of vibrator. Want, seks en seksspeeltjes zijn gewoon helemaal m'n ding. Dus toen iemand van 3FM mij vroeg of ik aankomende zondag voor PSradio over seksspeeltjes wilde komen praten, zei ik natuurlijk 'ja'.

Zondag, 4 december, tussen 20.00 en 22.00 zit ik totally live in de studio van 3FM. Samen met Janine Abbring en Paul Rabbering. En het gaat over seksspeeltjes dus.
Promo-stukje over de uitzending: HIER

read more

Mail & Female (1 van de leukste seksshops in Nederland, zowel online als hun echte winkel op de Nieuwe Vijzelstraat 2 in Amsterdam) had me uitgenodigd voor de feestelijke première van de film Hysteria; een film over hysterische vrouwen en de uitvinding van de vibrator. Daar wilde ik natuurlijk wel naartoe. Of de verkering mee wilde. "Als ik een film wil zien over hysterische vrouwen en vibrators, dan kan ik net zo goed thuis blijven", had hij gezegd. "Hoezo, ik ben hartstikke sane man", had ik bits geantwoord, "maar als je niet mee wil, dan ga ik wel alleen hoor." Maar uiteraard wilde hij wel mee, een uitje which involves vibrators en vrouwen, dat kon hij natuurlijk niet afslaan. Dus zo zaten wij gisteren gezellig naast elkaar in de Melkweg-bioscoop te genieten van 'een waargebeurd verhaal over vrouwelijke seksualiteit en emancipatie in een periode waarin kuisheid en conservatisme de geldende norm was'. Al kun je Hysteria beter zien als een romantische komedie die zich afspeelt in het Victoriaanse Engeland. De jonge dokter Mortimer Granville krijgt een baan als assistent van dokter Dalrymple; een dokter die vrouwen dagelijks behandeld voor hysterie, oftewel 'hysteria', vandaar ook de titel van deze film. Deze 'ziekte' leidde bij vrouwen tot depressieve gevoelens, woedeaanvallen of prikkelbaarheid, en deze konden tijdelijk worden verholpen door een zogenoemde 'bekkenmassage'. Deze bekkenmassage (keurig uitgevoerd onder een fluwelen kleedje) eindigde meestal in een 'spasme', waarna de vrouw er weer een tijdje tegenaan kon. Zo'n spasme was natuurlijk een orgasme, maar dat ook vrouwen klaar konden komen, dat wisten ze in de Victoriaanse tijd nog niet. De spasmes hadden volgens de Victoriaanse doktoren zelfs helemaal niets te maken met seks, maar ondertussen zaten ze wel met hun ingeoliede vingers in de kutjes van menig Victoriaans dame om haar op die manier van haar hysterie af te helpen. Niet dat de doktoren er van genoten om die bekkenmassages te geven, integendeel, ze vonden het zelfs een vervelende behandeling waar ze vooral kramp in hun handen van kregen! Samen met een in elektriciteit gespecialiseerde uitvinder (iets wat net bestond in die tijd) gaan de dokteren Granville en Dalrymple uit de film experimenteren met een nieuw elektrisch apparaat. Et voila; de allereerste vibrator was een feit! Feit is ook dat Hysteria een superonderhoudende film is qua storyline, maar ook qua historische beelden (geweldige kostuums en settings). Daarnaast pik je een stukje geschiedenis mee (die zelfs ik als vibrator-expert niet kende) én de film heeft ook nog eens een happy end! En zoals de doktoren, mannen en vrouwen anno nu wél weten; éverybody needs a happy ending once in a while. Die houden je sane.

Hysteria gaat draaien in de wat kleinere bioscopen op 8 december. En een medewerker van @ParadisoFilmsNL (de distributeur van de film) liet weten dat de film ook in de Pathe-bioscopen gaat draaien: www.pathe.nl.
Meer info: IMBD

read more

"De Jehovah's staan voor de deur", gilt oppasmeisje M. terwijl ze me tegemoet komt gerend naar de keuken, "de Jehovah's, de Jehovah's!"
"Vraag maar of ze een wijntje willen", zeg ik.

Oppasmeisje M. vindt het superleuk om anderen voor de gek te houden, maar ik trap er deze keer mooi niet in! Haha! Dat zal haar leren om mij van mijn kookkunsten af te houden!

"Ze hoeven geen wijn", zegt M. even later.
"Staan ze er echt?"
"Ja, echt."
"Nee, echt niet", maar ik loop wel richting de voordeur.

"Hoi", zeg ik.
"Hallo", zeggen J. en O. in koor.
Het is het Jehovah-stelletje dat al een paar keer op de koffie is geweest om met mij te praten over het leven. Hun leven. Mijn leven. Hoe ik de dingen zie. En hoe zij de dingen zien. En over de verschillen daarin. Niet op een belerend toontje, althans, dat gevoel heb ik niet, maar meer uit een wederzijdse interesse. Waarom doe ik de dingen die ik doe? En waarom kiest iemand voor zo'n streng religieus leven? Ik denk omdat J. en O. binnen de Jehovah-gemeenschap zijn geboren, maar zij zijn van mening dat het hun eigen, vrije keuze is.
"Sorry hoor, maar ik dacht dat ze een grapje maakte. Ze kwam helemaal gillend de keuken in dat de Jehovah's voor de deur stonden."
"Is niet erg hoor", zegt O.
"Maar willen misschien jullie een wijntje?", zeg ik met een big smile.
"Nee, we komen even wat brengen."
"Oh, wat dan?"
Jehovah-mannetje J. grabbelt wat in zijn typische lederen Jehovah-tas.
"We hadden het er thuis nog over gehad en we kwamen dit boekje tegen en we dachten; dat is echt iets voor jou."
Hij reikt me een Wachttoren aan met de titel 'Wat is de Bijbelse kijk op seks?'.
"Hahaha", lach ik, "dat meen je niet! Dat vind ik leuk!"
"Ja, we dachten al dat je het leuk zou vinden."
"Ik ga het lezen en dan kunnen we het de volgende keer daarover hebben."

Ik las het zinnetje 'Masturbatie kweekt een ongezonde, egoïstische kijk op seks. De Bijbel belooft dat God 'kracht die datgene wat normaal is te boven gaat' kan geven aan hen die oprecht hun best doen om met deze gewoonte te stoppen.' (2 Korinthiërs 4:7; Filipenzen 4:13).

Ik hoop dat ze snel weer langskomen.
Echt.

read more

De ontmoeting ging zo goed tussen de 3 kantoorkaters en poezendiva Oprah. Sid Vicious gaf Oprah keurig een neusje-neusje bij aankomst, Frank Sinatra keek even op en daarna niet meer om en Bruce Lee liep en loopt nog steeds met een blik van die-kale-had-van-mij-niet-gehoeven-maar-het-vrouwtje-vindt-mij-toch-de-liefste. Ook de 3 maanden daarna leek het kwartetje poezen prima met elkaar overweg te kunnen, of elkaar op z'n minst te tolereren. En Oprah is zo lief en zo leuk en zo zacht en ze spint zo hard. Tot ik een maand geleden een drol op de bank vond. Foutje, sorry vrouwtje. Maar een paar dagen later lag er weer eentje. De dag later weer eentje. Een andere keer zag ik Oprah schijten op een stoel terwijl ik er naar stond te kijken. Flats. En als het dan gewoon van die harde poezendrollen waren dan had ik er misschien nog mee kunnen leven. Doekje erover en klaar. Doen alsof het niet gebeurd is. Nobody has to know! Maar Oprah legt van die natte, halfzachte en vreselijk stinkende hoopjes, die, en dat hoorde ik later pas, typisch blijken te zijn voor Sphynxen. En ik ben natuurlijk altijd de eerste die ze ontdekt hè? Of de verkering doet gewoon alsof hij niks gezien heeft, want wie het als eerste ziet moet het opruimen, waardoor ik dus nu al weken bijna dagelijks 's ochtends met m'n handen in de halfzachte stront die al een beetje begint op te harden in het midden, zit. En als ik heel eerlijk ben, dan kan ik minstens 1 ander halfzacht ding verzinnen dat na een tijdje begint op te harden, wat ik in de ochtend aan wil raken. Gatverdamme! En het blijft niet alleen bij die drollen. Oprah pist ook regelmatig op plekken waar het niet de bedoeling is. Gatverdamme! De verkering is er al helemaal klaar mee, maar ik ben op zoek naar een oplossing. Of een oorzaak. Al is die oorzaak eigenlijk overduidelijk te vinden in de aanwezigheid van kater Sid Vicious, die met zijn verstandelijke beperking het fenomeen naaktkat gewoon niet lijkt te begrijpen. Hij rent haar van links naar rechts achterna door het huis en blijft haar daarna net zolang aanstaren tot ze van de stress haar hele darminhoud en blaasinhoud laat lopen. Kortom; het botert niet zo tussen Sid Vicious en Oprah. En dat is natuurlijk heel zielig voor hen, maar vooral héél zielig voor mij! Want om Sophie's Choice-achtige toestanden te voorkomen moet ik het principe Last in, First out gaan toepassen.

read more

Als een peuter of kleuter een grappige of gekke uitspraak doet, dan is dat meestal nog heel erg lief en grappig en ook allemaal twitter-, blog- en zelfs boekwaardig, maar wat als een 10- of 11-jarige een uitspraak doet waarbij je zoiets hebt van; 'Eeeeeh, say what?' Is het dan nog grappig? Is het dan nog schattig te noemen? Of moet je ervan uitgaan dat 10- en 11-jarige dondersgoed weten wat ze zeggen, maar je gewoon voor het blok of voor schut willen zetten? Gewoon omdat ze aan pre-puberen zijn. Of om je gewoon even te laten voelen dat jij dus echt raar bent. En héél anders. En oud.

Zo trakteerde oppasmeisje M. mij op de uitspraak: "Chantall, dat vind ik dus echt zo'n paardennaam hè?"
"Ken jij paarden die Chantall heten dan?", vroeg ik.
"Nee, ik heb het over die vrouwen die paardrijden."
"Eeeeeh..."

Dochter S. 2 maanden geleden, bloedserieus: "Jij bent gek."

Oppasmeisje M. vraagt of ik voor J. ook nog andere vriendjes heb gehad.
"Ja, voor J. had ik 10 jaar een relatie met P.", zeg ik.
"En nog meer?"
"Ik heb daarvoor nog meer vriendjes gehad, ja."
"Hoeveel dan?"
"Een stuk of 6."
"En heb je het met allemaal gedaan????"
"Nou, ik heb het met nog wel meer jongens gedaan."
Met grote ogen en haar mond open van verbazing vraagt ze: "Was jij vroeger knap dan?"

Dochter S. vorige maand: "Jij bent gek."

Oppasmeisje M. over lesbiennes: "Dat is toch niet normaal!"
"Waarom niet, als ze maar van elkaar houden, toch?", zeg ik.
"Nee, dat bedoel ik niet."
"Wat dan?
"Wat kunnen die nou samen doen?"
"Eh, hoe bedoel je?"
"Nou, die hebben 2 gaatjes, dat gaat toch helemaal niet?"
"Eeeeeh..."

Dochter S. vorige week: "Jij bent écht gek."

Maar gelukkig is ook J. nog wel eens onderwerp van gesprek. Terwijl dochter S. en ik naar de stad wandelen om boodschappen te doen, zeuren we over pappa en dat het echt wel heel dom van hem is om niet met ons mee te willen naar de stad, omdat we dus écht niet de hele tijd overal willen kijken als hij dat soms denkt en dat hij voor straf dus mooi geen vietnamees loempiaatje krijgt en wij lekker wel.
"Weet je", zegt dochter S.
"Nou?", vraag ik.
"Ik begrijp dus echt niet hoe pappa aan zo'n leuke vriendin komt."

read more

"Hé, is P. nou al vader geworden?", vraagt m'n moeder. "Ik weet het niet, ik heb nog niks gehoord, maar het zou toch wel zo ongeveer nu moeten zijn, want hij schreef dat ze in oktober was uitgerekend", zeg ik. "Ik heb al zitten kijken op de website van P.'s bedrijf", zegt m'n moeder. "Nee! Mamma! Dat doe je toch niet!", zeg ik, "daar gaan ze toch niet schrijven dat P. een kindje heeft gekregen?" En dat stond er ook niet. Natuurlijk niet. Maar ikzelf moest eerlijk toegeven aan m'n moeder dat ik al had gezocht onder 'geboren in Amsterdam' op Google. Ook alle Social Media had ik, zonder effect, al doorgespit. "Ja, maar ik durf 'm niet te bellen hoor", zeg ik, "straks is het niet goed gegaan, want ze zijn allebei toch al 40+, en dat zou ik vreselijk verdrietig vinden om te horen. Ik wil gewoon even weten dat ze een gezond kindje hebben." En daarna check ik m'n hele Facebook, Twitter, iPhone, e-mail-contactenlijst en kom ik eigenlijk maar op 1 iemand die ik durf te bellen. En die iemand vertelt me even later dat P. en zijn nieuwe vriendin een helemaal gezond meisje hebben gekregen. Alles erop en eraan. Everybody happy. En dan heb je zoiets van; helemaal fijn en goed, want ik zat er toch een beetje mee, maar ja, noem het lot, noem het toch even aan elkaar denken, noem het karma, energie, noem het Social Media, noem het weet ik veel wat, maar een dag later belt P. mij om trots te vertellen dat hij vader is geworden. En dan ben je blij voor hem. En dan heb je gewoon weer een heel normaal en vertrouwd gesprek. En dan gun je hem en z'n nieuwe vriendin het allerliefste en mooiste kindje van de hele wereld. En alle, alle, alle geluk. Maar dan bel je zelf toch, nadat je de telefoon hebt opgehangen, in tranen naar je eigen verkering; "Ik vind het zo moeilijk om te horen allemaal." En dan zegt je verkering dat hij het niet erg vindt om nu naar het ziekenhuis te gaan om z'n sterilisatie ongedaan te maken en dat ik dan wel weer aan de pil kan gaan en dat ik er dan nog zolang over na mag denken als ik wil, maar dat het allemaal heus nog wel kan. Maar ik word over 2 weken 36. En ik wil het helemaal niet.

read more

read more

Ik weet niet precies bij welke hoeveelheid katten de term crazy cat lady begint, maar ik zie mezelf nog niet als een crazy cat lady. Anderen wel trouwens, maar ik weet heus wel wie ik ben, diep van binnen dan, en dat is een kek poezenvrouwtje. Nog geen crazy cat lady! Echt niet! Nog niet. Okay, misschien dan. Er is in ieder geval 1 ding wat mijn huis gemeen heeft met de huizen van de échte crazy cat ladies en dat is dat mijn meubels er weinig toe doen. Geen dure design meubels dus, want hoe vaak ik ook tegen de katten zou gillen dat ze er vanaf moeten blijven, hoeveel plantenspuiten ik ook op ze leeg zou spuiten, katten zijn er nou eenmaal op gemaakt om net op het moment dat je niet kijkt, hun nageltjes toch eventjes in die lievelingsstoel te zetten. Zo rent Bruce Lee zo gauw ik 's ochtends de deur van m'n kantoortje opendoe naar mijn bureaustoel om daar z'n klauwen aan te scherpen. Geen probleem, want ik vond de bureaustoel ooit langs de straat. Gratis en voor niks. Ook hadden onze 3 katers het binnen een klein maandje voor elkaar om alle hoeken van onze bijzetpoef vakkundig te demonteren. En sinds de komst van sphynx Oprah heeft de loungebank eraan moeten geloven; Oprah rent regelmatig als een manische ADHD-poes door het huis en komt dan tot stilstand op de bank. Om dan eventjes haar nageltjes te manicuren op de kussens van de bank, en dan vervolgens weer weg te rennen. Zonde van de bank, want hij kwam puntgaaf binnen, maar het is een Marktplaatsje van nog geen € 300,-. Wanneer we het echt niet meer aan kunnen zien, waarschijnlijk pas na een jaar of 5, halen we gewoon een nieuw Marktplaatsje. Ook onze jaren '50 eetkamerstoelen met groenig fluweel mogen de katten zien als een kattenvijl, want die waren maar € 5,- bij de Tielse tweede ronde-winkel. In mijn huis dus geen fancy design. Geen Italiaans kalfslederen bankje, geen handgeweven kussentjes uit Guatamala en al helemaal geen witte, vilten stoelhoezen. Ik weet na 15 jaar mijn huis delen met poezen wel beter. Dus toen de designstoel met de naam Ridge Rib in mijn huis arriveerde, een stoel die ik als kunstenaar helemaal mocht pimpen, designen, verbeteren, versieren, was mijn eerste indruk; mooie stoel, zit lekker ook, maar ja, met 4 katten gaat dat 'm dus never nooit worden. En daarmee had ik meteen een totaalconcept dat ik alleen nog even uit moest gaan werken. Ik maakte de eerste 3D-PloesiePoesie, ik voorzag de stoel van de tekst 'CATS AND NICE FURRRRNITURE DON'T MATCH' en, voor het échte poezengevoel, gaf ik de stoel wat nep-kattenkrabben. LIKE!

Ik LIKE de stoel zelfs so much dat ik 'm het allerliefst zelf zou houden (weet je hoelang ik over die 3D-kat heb gedaan????), maar dat kan dus niet. De stoel is te winnen (net als 4 andere stoelen die andere kunstenaars hebben gepimpt) door deze Facebook-pagina van de Ridge Rib te LIKEN.

read more

"Met Luna."
"Met dochter S., hé, hé, we dachten toch dat ik allergisch was voor die haarverf die jij erin had gedaan, hè, maar weet je, ik heb..."
"Hé, zou je me niet eerst feliciteren met m'n schoonmoeder?"
"Ja, ja, gefeliciteerd met oma."
"Jij ook gefelicteerd met je oma."
"Maar ik heb dus luizen."

Ik krab me achter m'n oren.

"Want er was een luizenmoeder op school, zo noemen we ze, en ik zat helemaal onder, met wel 200 luizen en die is mamma er nu allemaal met de hand aan het uithalen, want die shampoos die helpen niet, daar kunnen ze gewoon tegen, en mamma is al 5 uur bezig."
"Oh, gatverdamme."
"Ja, maar ik heb het pas gekregen nadat ik bij jullie was geweest, dus misschien komt het wel van oppasmeisje M., dus kan je dat even bij haar gaan vragen?"
"Die is nog op school nu, maar ik ga straks wel even langs."
"Ja, ik mag 2 dagen niet naar school."
"Dat is dan wel weer een prettige bijkomstigheid, of niet?"
"Ja, maar ik ga weer verder hier."
"Nou, doei!"

Ik krab me in m'n nek.

En dan knalt de realiteit er in.

Dochter S. heeft vorige week vrijdag nog in mijn armen naar The Voice of Holland liggen kijken! En aangezien zij een enorme kop met krullen heeft en ik zelf ook een behoorlijke bos haar is de kans dat er wat luizen over zijn gelopen van de ene naar de andere kant toch zeker wel 100%! De horror! De bloody fucking horror!!!! Jeuk! Jeuk! En dochter S. en oppasmeisje M. en haar zus hebben allemaal bij elkaar in 1 bed geslapen, dus, dus, dus, dus!

In lichte paniek vlieg ik dus naar de apotheek om een luizenkam te halen en eenmaal thuis ros ik die kam van voor naar achter en van links naar rechts. Niks te zien. Toch? Want hoe ziet een luizenei eruit? En een luis? Want die luizenplaatjes op internet, dat lijken allemaal mini-versies van die insecten uit 'Starship Troopers' en van de gedachte dat die op mijn hoofd kunnen rondlopen, al is het in mini-versie, moet ik vreselijk kokhalzen, dus aan die informatie heb ik eigenlijk niks en daardoor lijkt alles wat er in die luizenkam blijft zitten in mijn ogen op een luizenei. Ik heb luizeneieren! Ik heb ze! Ik heb ze! Ik kom er nooit meer vanaf! Ik moet m'n haar eraf scheren! Ik word een lelijke en oude en dikke Sinead O'Connor! Dit komt nooit meer goed!

Een paar uur later zit ik met m'n hoofd voorover op een stoel bij de moeder van oppasmeisje M.: "Nee, Luun, je hebt echt niks, echt niet. Je hebt wel je hele hoofdhuid opengehaald met die luizenkam, tot bloedens toe, maar je hebt echt niks, echt niet."

En ook haar 3 kinderen blijken na een grondige inspectie nergens last van te hebben.

Maar toch heb ik overal jeuk.

read more

read more

Een konijn en wat pruimen zaten aan de toog
Van een heel goedkoop moppenboek
Het noodlot hing dreigend tussen beiden
Toen bestelde iemand een pannenkoek

read more

Naar men zegt is het gedichtendag
Ik weet niet precies wat dat betekent
Maar ik denk dat ik dan dichten mag

Echter. Ik ben soms te lui voor woorden
En ook nogal vlug content
Ik ben al blij als het van ver op een

Gedicht lijkt en als het veelbelovend
Begint ook al rijmt het daarna niet meer
Doei

read more

Naar men zegt is het gedichtendag
Ik zou wel willen meedoen
Maar ik zit met 4 Non Blondes in mijn kop

En dat is ongeveer hetzelfde als
Rustig een fietstochtje willen doen
Met Astrid Bryan achterop

read more

read more

Juffrouw,

Bij deze wil ik vragen of u mijn secretaresse wil zijn. Die fiscalist van de officieren heeft ook gesolliciteerd, maar ik denk niet dat hij het zal worden. Weet u nog die keer toen u per abuis op mijn schoot kwam zitten? En hoe u plagerig uw talenten verborg achter een ordner? En dat ik ze zo ambitieus vond, die talenten? Ik herinner het me nog goed. Uw talenten vormen een meerwaarde voor de kazerne in het algemeen, en […]

Lees verder →

read more

read more

Ik had nooit durven vermoeden dat het cassetje dat ik toegestopt kreeg mijn wereld zou veranderen. Het was eind 1991 en ik ging kijken naar een voorstelling van een bevriend jeugdtoneelgezelschap. Ik speelde zelf ook toneel en ik mocht er graag naar kijken, maar die avond was mijn aanwezigheid vooral te verklaren door het feit dat mijn eerste grote liefde een rolletje had. Ik had voornamelijk oog voor haar verlegen maar gedreven verschijning op de bühne, en alle andere onderdelen […]

Lees verder →

read more

read more

Stel u het volgende voor. Ge zit op een onbewoond eiland, ge zit daar helemaal alleen, en ge zit daar voor de rest van uw leven. Ge hebt redelijk wat comfort, en ge zult niet sterven van de honger. Als ge doodgaat, is het van eenzaamheid of van ouderdom, want het is een eiland zonder enge ziektes. Voordat ge naar dat eiland vertrekt, moogt ge één ding kiezen. Een plaat. Een album dat u iets doet, van een artiest die […]

Lees verder →

read more

steenderen: Ah nog even een foto van hoe het spel begon dat ik uiteindelijk glorieus won! ;-) http://t.co/FPm4Q11M Nu snel de kou in, op weg naar werk..

read more

steenderen: Net even buiten aan het wandelen geweest... best frisjes! http://t.co/IHbbzhg0

read more

steenderen: Met gezond verstand is er prima te rijden... Voorburg-Breda-Zwijndrecht-Voorburg was waarschijnlijk de laatste echte rit met deze auto.

read more

steenderen: Nog wat meer klusjes doen vandaag, oa wat kit werk. Woordgrappen als "Wat een kitklus..." worden niet gewaardeerd. #seriousbusiness

read more

steenderen: De zaterdagochtend uitvinding van deze week; de om-de-hoek-kitter - http://t.co/ECBRPQp3 Verkrijgbaar in diverse kleuren, succes verzekerd!

read more

steenderen: Goed, op twee smalle bandjes dik besneeuwde fietspaden te lijf gaan is een hele belevenis. Hartelijk weekend allemaal!

read more

steenderen: Süsskind is een briljante film van Nederlandse bodem. Ga 'm zeker kijken als je je wilt blijven herinneren waarom 4 en 5 mei nodig zijn!

read more

steenderen: Ned1 - Trijntje Oosterhuis alarm! #neeikbengeenfan

read more

steenderen: Thanks! RT @AnitaKaiser @steenderen wow.. erg mooi gedaan!

read more

steenderen: Thanks! RT @sverhoef @steenderen Ziet er mooi uit!!

read more

steenderen: Met toch wel de nodige trots presenteren wij u; de volledig vernieuwde http://t.co/091skFAr website - http://t.co/o1XUrZhp #hieperdepiep

read more

steenderen: RT @Koningin_NL: Ja, Wij hebben de Koninklijke Marine opdracht gegeven de Pirate Bay te blokkeren. Iets met illegale uitwisseling van ru ...

read more

steenderen: Woensdag, kapperdag... #moetookgebeuren

read more

steenderen: Muziek van Nickelback... aan de ene kant echt heel slecht, maar ligt tegelijkertijd toch wel weer aardig in het oor. #doetochmaargewoonniet

read more

steenderen: Mag ik u deze video aanbieden namens @DuimNL ;-) http://t.co/rZGaCVDu

read more

steenderen: Vriendinnetje P. is aan het aftellen voor de nieuwe auto... meer dan een week wachten voor het opleveren duurt veel te lang ;-)

read more

steenderen: Telefoon uit 1884, lag nog bij m'n ouders; http://t.co/JFoF7ZSf

read more

steenderen: Voorburgse horrorwinter lijkt nu echt losgebroken; # http://t.co/c4IfEOTd

read more

steenderen: http://t.co/zmkWMser Playlistje met Nederlandstalig voor deze avond achter de computer...

read more

steenderen: Mag "Onderweg" van Abel eigenlijk een beetje? Is eigenlijk best een heel goed Nederlandstalig nummer namelijk... #eigenlijkbestwel

read more